اشتياق به مرگ
در شهرى منبر مىرفتم ، مىديدم بزرگوارى كه مرا دعوت كرده بود ، روزى چند بار از بازار به خانه مىآيد و دوباره مىرود . به او گفتم : شما چرا چند بار به بازار مىروى و مىآيى ؟ سخت نيست ؟ گفت : نه ، چون پدرم بالاى هشتاد سال دارد ، بدنش خشك شده و سه سال است كه در رختخواب به حالت نشسته افتاده است . من روزى چند بار ، صبح و بعد از ظهر مىآيم و خدمت ايشان زانو مىزنم ، مىگويم : كارى نداريد ؟ او را به حمام و دستشويى مىبرم ، غذا در دهانش مىگذارم ، لباسش را عوض مىكنم و او را نوازش مىكنم .
متدين واقعى و رفقاى خدا ، اهل اين كه پدر و مادران را به مراكز معلولين و خانه سالمندان ببرند ، نبوده و نيستند . خدمت به آنها را بالاترين عبادت مىدانند . اينها خودشان در حال مردن هستند ، حال انسان آنها را در خانه سالمندان بگذارد تا در آنجا به غربت و غصه عجيبى دچار شوند و دق كنند ؟
به او گفتم : مرا نزد پدر خود ببريد . رفتيم . به آن پيرمرد گفتم : حال شما چگونه است ؟ گفت : بسيار خوب . گفتم : چه مىكنيد ؟ گفت : سه سال است منتظر رفيقم هستم . گفتم : رفيق شما كيست ؟ گفت : ملك الموت .
سه سال است كه ديگر هيچ كارى از دستم برنمىآيد و جزء افراد مسافر آخرت هستم . چشمم به اين درب است كه بيايد ، تا مرا ببرد . اينها را بدون اين كه ذرّهاى بترسد ، مىگفت . از باب وظيفه اسلامى به او گفتم : آيا وصيتنامه دارى ؟ گفت : بله . اما من وصيت كتبى ندارم ؛ يعنى هيچ چيزى ننوشتهام ، بلكه وصيت عملى نوشتهام .
اين منطقه ما منطقه كشاورزى است . من سه دختر و دو پسر دارم . چند قطعه زمين گندم كارى ، يك باغ و اين خانه را دارم . آنها را بين دختران و پسران مطابق با قرآن تقسيم كردهام و ثلث مال خودم را مسجد ساختهام . من با خلق هيچ حسابى ندارم و با خدا نيز حسابم را تسويه كردهام ؛ سهم خمس و زكات مالم را دادهام ، يكبار به مكه و دوبار به كربلا رفتهام و سالى يكبار نيز به مشهد مشرف شدهام . فقط منتظرم ملك الموت مرا به بهشت برساند .
English