پيامبر اسلام و مسئله غذاى حلال‏

در روايتى آمده: شخصى با ظرف شير خدمت رسول اكرم رسيد، عرضه داشت با اين شير افطار كنيد، فرمود اين شير از كيست؟ گفت: زنى براى شما هديه فرستاده، فرمود با ظرف شير برگرد و از او بپرس اين شير را از كجا تهيه كرده‏اى؟ آن شخص به خانه آن زن رفت و سئوال رسول خدا را مطرح كرد، زن پاسخ داد از گوسپند خودم، مرد به محضر پيامبر آمد و ماجرا را گفت، فرمود بازگرد و بپرس آن گوسپند ازكجا آمده؟ برگشتوپرسيد، زن گفت‏از زحمت كار وكوشش خودم، آن‏مرد اين معنا را به رسول حق خبر داد، حضرت فرمود: اكنون با اين شير افطار مى‏كنم.

فرداى آن روز صاحب ظرف شير به محضر حضرت آمد، عرضه داشت چه شد اين ظرف را شب گذشته چند بار برگردانديد؟ فرمود: خداوند متعال به ما پيامبران دستور داده، غير حلال نخوريد!!

كار رسول اسلام بايد عبرتى براى تمام مردم مسلمان باشد، به اين معنا كه در حلال و حرام دقت كافى به خرج بدهند، مبادا براى اين دو روزه زندگى زودگذر، با خود وزر و وبالى بردارند، كه سبك كردن دوش وجود از آن بسيار سخت يا غيرممكن باشد.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

طَلَبُ الْحَلالِ فَريضَهٌ عَلى كُلِّ مُسْلِم وَمُسْلِمَه.

جستجوى حلال فريضه‏اى بر هر مرد و زن مسلمان است.

طَلَبُ الْحَلالِ واجِبٌ عَلى كُلِّ مُسْلِم.

جستجوى حلال بر هر مسلمانى واجب است.

طَلَبُ الْحَلالِ جِهادٌ.

جستجو كردن از حلال نوعى جهاد است.

مَنْ اكَلَ مِنْ كَدِّ يَدِهِ حَلالًا فُتِحَ لَهُ ابْوابُ الْجَنَّهِ يَدْخُلُ مِنْ ايِّها شاءَ.

آنكس كه با عرق جبين و زحمت دست خود حلال بخورد، درهاى بهشت به روى او باز مى‏شود از هر درى كه خواست وارد مى‏گردد.

الْعِبادَهُ عَشَرَهُ اجْزاء فى طَلَبِ الْحَلالِ.

عبادت ده جزء است، نُه قسمت آن در طلب حلال است.

حضرت رضا (عليه السلام) فرمود:

انَّ الَّذى يَطْلُبُ مِنْ فَضْل يَكُفُّ بِهِ عِيالَهُ اعْظَمُ اجْراً مِنَ الْمُجاهِدِ فى سَبيلِ اللهِ.

همانا كسى كه از فضل خدا روزى مى‏جويد، تا به وسيله آن خانواده‏اش را تأمين كند، اجرش از رزمنده در راه خدا بزرگ‏تر است.

حضرت باقر (عليه السلام) فرمود:

مَنْ طَلَبَ الدُّنْيا اسْتِعْفافاً عَنِ النّاسِ وَسَعْياً عَلى اهْلِهِ وَتَعَطُّفاً عَلى جارَهِ لَقِىَ اللهَ عَزَّوَجَلَّ يَوْمَ الْقِيامَهِ وَوَجْهُهُ مِثْلُ الْقَمَرِ لَيْلَهَ الْبَدْرِ.

كسى كه در طلب دنياست، به خاطر اينكه عفت نفسش را در برابر مردم حفظ كند، و خانواده‏اش راحت باشد و به همسايگانش مهربانى و رحمت ورزد، خدا را در قيامت ملاقات مى‏كند، در حالى كه چهره‏اش مانند ماه شب چهارده است.

امام ششم (عليه السلام) فرمود:

لا خَيْرَ فى مَنْ لايُحِبُّ جَمْعَ الْمالِ مِنْ حَلال فَيَكُفَّ بِهِ وَجْهَهُ وَيَقْضِىَ بِهِ دَيْنَهُ.

خيرى نيست در كسى كه علاقه به جمع مال ندارد به خاطر اينكه آبرويش را حفظ كرده و قرضش را ادا كند.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

مَنْ باتَ كالًّا مِنْ طَلَبِ الحَلالِ باتَ مَغْفُوراً لَهُ.

كسى كه شب را از خستگى طلب حلال بخوابد، آمرزيده خوابيده.

انَّ اللهَ يُحِبُّ انْ يَرى عَبْدَهُ تَعِباً فى طَلَبِ الحَلالِ.

خداوند دوست دارد، بنده‏اش را در زحمت طلب حلال ببيند.

در روايات آمده كمى و زيادى روزى فقط و فقط محض امتحان عبد براى به دست آوردن درجات از جانب خدا است.

آنكه بر كمى و قلّت روزى صبر كند، و دست به حرام براى گشايش آلوده نكند، و آنكه بر رزق فراوان شكر كند از امتحان سربلند بيرون آمده.

مؤمن به وقت قلت رزق پست نمى‏شود، و به وقت وسعت رزق مست نمى‏كند، آنگاه كه كم است به كم حلال مى‏سازد، و آن وقت كه فراوان است، مى‏خورد و مى‏خوراند، و در اداى حقوق واجب مالى سرعت به خرج مى‏دهد.

***