مهماندارى‏

بعضى از خانواده‏ها در قبول مهمان و مهماندارى سرسختى نشان مى‏دهند، بايد گفت اين سرسختى يا نشانه بى‏حالى و سستى و تنبلى، و يا علامت بخل است.

مهماندارى از اخلاق انبياء و ائمه، و از نشانه‏هاى اولياء الهى و مردان راه حق است.

بخل يا سستى و تنبلى به هر شكل كه باشد قبيح است، مرد خانواده يا زن خانه، يا فرزندان بايد از مهمان با گشاده‏روئى استقبال كنند، زيرا عمل به اخلاق اولياء، و موجب خوشنودى حق، و گشايش در كار، و علت تحقق رحمت و لطف خداوند، و دفع بلا و خطر از اهل خانه است.

مسئله مهماندارى به اندازه‏اى مهم است كه در معارف اسلامى آمده روزى مهمان با خود اوست، و صاحبخانه مهمان مهمانان خود است.

تشويق به اين مسئله بسيار ممدوح، و موجب تقويت اخلاق، و جلوگيرى از اين برنامه خداپسندانه خلاف اخلاق انسانى است.

امام ششم (عليه السلام) فرمود:

الْمَكارِمُ عَشْرٌ فَانِ اسْتَطَعْتَ انْ تَكُونَ فيكَ فَلْتَكُنْ احَدُها اقْراءُ الضَّيْفِ.

اصول بزرگوارى ده خصلت است، اگر بتوانى آنها را در خود جمع كنى اقدام كن، يكى از آنها پذيرائى از مهمان است.

امام صادق (عليه السلام) درباره ورود و خروج مهمان مى‏فرمايند:

... انَّهُمْ اذا دَخَلُوا مَنْزِلَكَ دَخَلُوا بِمَغْفِرَتِكَ وَمَغْفِرَهِ عِيالِكَ، وَاذا خَرَجُوا مِنْ مَنْزِلِكَ خَرَجُوا بِذُنُوبِكَ وَذُنُوبِ عِيالِكَ.

همانا وقتى مهمان وارد منزل تو مى‏شود براى تو و اهل بيت تو مغفرت خدا را مى‏آورد، و هرگاه خارج مى‏شود، گناهان تو و عيال تو را از بين مى‏برد!

امام باقر (عليه السلام) فرمود:

شِبْعُ ارْبَع مِنَ الْمُسْلِمينَ يَعْدِلُ عِتْقَ رَقَبَه مِنْ وُلْدِ اسْماعيلَ.

سير كردن چهار مسلمان معادل آزاد كردن يك بنده از اولاد اسماعيل است.

بنابراين انصاف، مدارا و نرمى، خيرخواهى، ادب، احتراز از مواضع تهمت، وفاى به عهد، مشورت، تواضع، رحمت به كوچك و احترام به بزرگ‏تر، مهماندارى، از اصول بزرگوارى، و موجب تأمين سعادت دنيا و آخرت است.