وفاى به عهد

وفاى به عهد از نظر احكام فقهى و شرعى واجب، و شكستن پيمان حرام است.

عقد بين زن و مرد تعهدى الهى است، كه زن و شوهر بايد براى حفظ آن تعهد و وفاى به آن توجه داشته باشند، قولى كه شوهر به زن مى‏دهد، و زن به شوهر مى‏دهد، و زن و شوهر به خانواده هر يك مى‏دهند، و پدر و مادر به فرزند مى‏دهد، در صورتى كه مانع شرعى نداشته باشد يك نوع تعهد است، و وفاى به آن واجب، و روگردانى از آن حرام قطعى است.

قرآن مى‏فرمايد:

واوفوا بالعهد انَّ العهدَ كان مسئُولًا.

و به‏پيمان و عهد خود وفاكنيد، كه در قيامت نسبت به عهد مؤاخذه خواهيد شد.

امانتدارى، و وفاى به عهد از نشانه‏هاى حتمى و قطعى مؤمن است:

والَّذين هم لاماناتهم وعهدهم راعون.

امام سجاد (عليه السلام) تمام شرايع و دستورات دين را در سه چيز مى‏داند:

قَوْلُ الْحَقِّ، وَالْحُكْمُ بِالْعَدْلِ، وَالْوَفاءُ بِالْعَهْدِ.

گفتار حق، حكم به عدالت، وفاى به عهد.

امام صادق (عليه السلام) مى‏فرمايد: در سه چيز احدى را در دنيا و آخرت عذر نيست:

اداءُ الْامانَهِ الَى الْبَرِّ وَالْفاجِرِ، وَالْوَفاءُ بِالْعَهْدِ لِلْبَرِّ وَالْفاجِرِ، وَبِرُّالْوالِدَيْنِ بَرَّيْنِ كانا اوْ فاجِرَيْنِ.

اداء امانت به خوب و بد، وفاء به عهد به مؤمن و فاجر، نيكى به پدر و مادر چه خوب باشند و چه بد.

رسول حق (صلى الله عليه وآله وسلم) فرمود:

لا دينَ لِمَنْ لا عَهْدَ لَهُ.

آنكس به عهدش احترام نمى‏گذارد، و پيمانش را وفا نمى‏كند، دين ندارد.

حضرت رضا (عليه السلام) فرمود:

انّا اهْلُ بَيْت نَرى ما وَعَدْنا عَلَيْنا دَيْناً كَما صَنَعَ رَسُولُ اللّهِ (صلى الله عليه وآله وسلم).

ما اهل بيتى هستيم كه وعده خود را به منزله دين و بدهى مى‏دانيم چنانكه رسول خدا وعده را دين و بدهى مى‏دانست.