خطر كبر
مايه كبر در وجود انسان يا در فعاليت يا در كمين است. وقتى شخصى را مىبينيم كه نسبت به حقوق پروردگار و مردم متكبر است، با اينكه پاى حق خدا در ميان است ولى او به خودش نمىبيند حق را ادا كند، يعنى خود را بزرگتر از اين مىبيند كه حق را ادا كند، يا خود را بزرگتر از مردم مىداند كه حق مردم را ادا كند يا سلام مردم را عليك بگويد، با مردم معاشرت كند و به مردم تواضع كند.
گاهى هم مسائلى پيش مىآيد كه براى پاكان عالم تماشا كردن آن خيلى دردآور است، خود را عزيز مىداند، ولى بى دليل و بى جهت توقع دارد همه انسانها غلام حلقه به گوش نوكر و فرمانبر او باشند، اين حالتى است كه در فرعون ايجاد شده بود. پروردگار در اوايل سوره قصص مىفرمايد:
« إِنَّ فِرْعَوْنَ عَلاَ فِى الْأَرْضِ »
خود را از همه برتر مىدانست چون به خود باورانده بود كه از همه برتر و بالاترم، پس بر همه انسانها واجب است كه مطيع من باشند.
اين خطرات سنگين در باطن در كمين است، چون هنوز شخص به مقوله بيرونى كه بتواند با يكى از اين خطرات هم آغوش بشود بر نخورده است؛ مثلاً به اسكناس برنخورده است كه بخل خود را نشان دهد، به محض اين كه مايه خطر با پول بيرون روبه رو مىشود و اين شخص يك مقدار پول به چنگ مىآورد، خطر از كمين بيرون مىآيد و جلوى هر خرج مثبتى را حتى براى زن و بچه مىگيرد، همه در كنار او در تنگنا قرار مىگيرند، آيا اين قابل انكار است؟
English