خدامحورى در مقام

وقتى مرجع بزرگ شيعه، در نجف از دنيا رفت، مرحوم حاج شيخ عبدالكريم حائرى يزدى و مرحوم ميرزاى نايينى كه آن وقت در نجف هر دو مجتهد قابل قبول حوزه نجف بودند با هم ديگر بلند مى‏شوند، مى‏روند در خانه استادشان مرحوم آيت الله العظمى سيد محمد فشاركى كه مرحوم آيت الله العظمى حائرى يزدى بهره علمى زيادى از مرحوم فشاركى برده است.

دو نفرى در مى‏زنند، مرحوم آيت الله العظمى فشاركى در را باز مى‏كند، مى‏بيند دوتا از شاگردهاى عالى و زبده ايستاده‏اند. مرحوم آيت الله العظمى حائرى به ايشان مى‏گويد: استاد! شما من و نايينى را مجتهد مى‏دانيد؟ ايشان مى‏فرمايد: بله، هر دو را به اجتهاد قبول دارم. مى‏گويند: ما دو نفر شما را اعلم علماى شيعه مى‏دانيم و از شما مى‏خواهيم كه مرجعيت شيعه را بپذيريد.ايشان جواب مى‏دهند: شما من را اعلم مى‏دانيد، ولى من به خودم يقين دارم كه استعداد مديريت در مرجعيت را ندارم، با اين يقينى كه دارم كه من استعداد مديريت جامعه را ندارم اگر بپذيرم يقينا مصداق اين آيه خواهم شد:

 « تِلْكَ الدَّارُ الْأَخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لاَ يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِى الْأَرْضِ وَلاَ فَسَادًا وَ الْعَـقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ »

من اگر كرسى مرجعيت را قبول كنم، كارى در مرجعيت همانند كار فرعون در مصر كرده‏ام، من طاقت آتش جهنم را در قيامت ندارم. در را بست و ديگر هم جواب نداد، اين خدا محورى است.

خدا محور كسى است كه وقتى يك شهوت شيرين‏تر از عسل برايش فراهم مى‏شود و مى‏داند پروردگار نمى‏پسندد، مى‏گويد: نه.