اختيار در انتخاب هدايت و ضلالت

از اينجا به بعد در اختيار شماست كه اين چراغ‏هاى اخلاقى و عملى  خودروى نفس را روشن كنى، يا دنبال اين چراغها نروى و در تاريكى بمانى تا زندگى تو تمام شود، ولى من تو را در روشنايى‏ها و تاريكى‏ها عملاً قرار نمى‏دهم. اجراى برنامه به عهده من نيست، فقط راهنمايى به عهده من است.

البته اگر بخواهم همه را در اين دنيا سالم قرار بدهم، مى‏توانم. اما اگر كسى به دست من صد در صد هم غرق در نور بشود، آن نور ارزشى ندارد، چون او كاسب آن نور نبوده است، من انجام داده‏ام. و من اين كار را انجام نمى‏دهم؛ بلكه من راهنمايى مى‏كنم.

ارزش اينجا است كه بشر به اختيار خودش راهنمايى من را قبول كند. همه انبيا را من راهنمايى كرده‏ام، اما نماز ابراهيم  عليه‏السلام را من نخوانده‏ام، اخلاق ابراهيم  عليه‏السلام، منش او را كه من ندادم، كه بگوييد: چرا ابراهيم را ابراهيم قرار دادى؟ و چنين لطفى به من نكردى. من ابراهيم را با عبادت هدايت كردم، عالى عبادت كرد، ولى عبادت نمودن ابراهيم، كار من نبوده است، به اختيار خودش عبادت كرده است. من نيامدم ابراهيم را به اجبار در چارچوب روشنايى‏هاى عملى و اخلاقى قرار بدهم. محال است من دست كسى را بگيرم و در چارچوب خوبى‏ها قرار بدهم، من فقط خوبى‏ها و بدى‏ها را بيان مى‏كنم، حالا خودت آزادى، اينخوبى‏ها را بپذيرى يا نپذيرى. اما به تو مى‏گويم، اگر اين خوبى‏ها را بپذيرى، خير دنيا و آخرت را برده‏اى، و اگر بدى‏ها را بپذيرى، خزى دنيا و عذاب آخرت را با دست خودت براى خود فراهم كرده‏اى.