ديدگاه اوليا نسبت به حيات دنيا

امّا گروه يا طايفه ديگر از مردم كه از زبان عرش و ملكوتى اميرالمؤمنين  عليه‏السلام در نهج البلاغه بيان شده است:

 «ان اولياء الله هم الذين نظروا الى باطن الدنيا اذا نظر الناس الى ظاهرها»

 اولياى خدا آمدند و با چشم وحى، با چشم قرآن و انبيا و ائمه و عقل نگاه كردند. اين نگاه تا باطن دنيا نفوذ كرد، در حقيقت باطن، هستى خدا و قيامت و دادگاهها و صراط و بهشت و جهنم و حساب و كتاب را ديدند، اين ديدن وجود او را تبديل به يك سرزمين پاك مى‏كند و بر اثر اين پاكى نور و زيبايى جلوه مى‏كند، قيامت، انبيا، امام حسين  عليه‏السلام جلوه مى‏كنند و زمين نيز پاك مى‏شود.

قرآن مى‏فرمايد:

 « وَالْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهُ بِإِذْنِ رَبِّه »

در اين سرزمين شروع مى‏كند به شكفته شدن گياهان و گلهاى ربانى.

نبات يعنى گياه، ايمان، مهر، رفق، مدارا، كرامت، جود، معرفت و بصيرت و بيدارى از اين زمين روييده مى‏شود. غرق در گلهاى عرشى مى‏شود كه وقتى وارد عالم بعد مى‏شود، از بس كه باطن و روحش غرق در اين گل‏ها است تنها نيست و حسرت هيچ چيز را نمى‏خورد.