حقيقت كفر در قرآن

كفر در آيه شريفه به معنى انكار خدا نيست. مگر بعد از پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله اين‏هايى كه درب خانه وحى و پهلوى حضرت زهرا را شكستند يا كسانى كه جلوى اميرالمؤمنين  عليه‏السلام را گرفتند، يا اين‏هايى كه به كربلا آمدند و امام حسين  عليه‏السلام را كشتند، مگر منكر خدا بودند؟ يك نفرشان منكر خدا نبود.

يكى از بت‏پرستان قبل از رسالت پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله منكر خدا نبود، همه مى‏گفتند: خدا را به خالقيت قبول داريم، اما به عبوديت قبول نداريم.

دعواى اهل مكه با پروردگار سر خالقيت نبود. هيچ كدام نمى‏گفتند: اين بتى كه در كعبه است خالق عالم است. قرآن مجيد هم اين را به پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏گويد:

 « وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَـوَ تِ وَالْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ »

مى‏گويند: ما خالقيت «الله» را قبول داريم، اما عبوديت را قبول نداريم، يعنى مى‏خواهيم آزاد باشيم، هر كارى بكنيم.