هدايت تكوينى و تشريعى - جلسه هفدهم (2) – (متن کامل + عناوین)

گمراهى بعد از هدايت

هم سؤال است، هم تعجب. اين جواب آن سؤال يا تعجب است:

« أُوْلَئِكَ جَزَآؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْـمَلَئِكَة وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ »[7]

يك وقت كسى از مادر كافر متولد شده و حالا هم كافر است، ممكن است فردا مسلمان بشود يا نشود.

صحبت اين آيه با كسانى است كه حزب اللهى بودند و حالا حزب الشيطان شده‏اند.

حقيقت كفر در قرآن

كفر در آيه شريفه به معنى انكار خدا نيست. مگر بعد از پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله اين‏هايى كه درب خانه وحى و پهلوى حضرت زهرا را شكستند يا كسانى كه جلوى اميرالمؤمنين عليه‏السلام را گرفتند،[8] يا اين‏هايى كه به كربلا آمدند و امام حسين عليه‏السلام را كشتند، مگر منكر خدا بودند؟ يك نفرشان منكر خدا نبود.

يكى از بت‏پرستان قبل از رسالت پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله منكر خدا نبود، همه مى‏گفتند: خدا را به خالقيت قبول داريم، اما به عبوديت قبول نداريم.

دعواى اهل مكه با پروردگار سر خالقيت نبود. هيچ كدام نمى‏گفتند: اين بتى كه در كعبه است خالق عالم است. قرآن مجيد هم اين را به پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏گويد:

« وَ لَئِنْ سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَ السَّمَـوَ تِ وَالْأَرْضَ وَ سَخَّرَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ لَيَقُولُنَّ اللَّهُ »[9]

مى‏گويند: ما خالقيت «الله» را قبول داريم، اما عبوديت را قبول نداريم، يعنى مى‏خواهيم آزاد باشيم، هر كارى بكنيم.

اقرار به خدا در باطن كافر

« قَوْمًا » اين‏ها يكى دو تا نيستند.

كفر در اينجا به معنى فاصله، پرده انداختن، جدايى ايجاد كردن، نه اين كه به معناى منكر خدا شدن باشد، چون معاويه و يزيد معاويه و يزيد هم خدا را قبول داشتند.

پروردگار مى‏فرمايد: من چه طور دست اين‏ها را بگيرم؟ من كه دست اين‏ها را گرفته بودم و اين‏ها را تا نمازشب خواندن هم كشيده بودم، تا بهترين عمل كه جهاد فى سبيل الله بود هدايت كرده بودم. من كه به اين‏ها حال گريه شديد و عشق به دعاى كميل و ابوحمزه داده بودم. اين‏ها خودشان دست خودشان را بر اثر تحريك شهوات از دست من درآوردند و رفتند. بعد از اين كه همه حجت‏هاى من نسبت به او تمام است، باز شما مى‏گوييد: دست او را بگير؟ من چگونه دست او را بگيرم؟ او اصلاً خودش را از من دور كرده است.

اتمام حجت خدا بر بندگان

چگونه با او اتمام حجت شد؟

« وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَآءَهُمُ الْبَيِّنَـتُ »

اين آيه گويا همين الان و براى زمان ما نازل شده است و روى حرفش با عده‏اى در زمان ما مى‏باشد.

نه اين كه حالا كسى بيايد به اين‏ها بفهماند كه پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله من حق است. اصلاً در درونشان درك كرده‏اند كه پيغمبر من حق است. خودشان شاهدند. اصلاً خودشان يافتند و عين آفتاب روز برايشان روشن شد كه حق با پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله است. يافتند كه پيغمبر من حق است:

« تَتَفَكَّرُواْ مَا بِصَاحِبِكُم مِّن جِنَّةٍ »[11]

پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله يك انسانى است كه حتى خنده‏هايش را هم نوشته‏اند، چه برسد به كارهاى بزرگ ايشان. سلمانى رفتن او و اين كه با موى سر و محاسنش چه مى‏كرده است. خنده‏ها و گريه‏ها، سكوت و حرف زدن و نگاه كردن و لباس و كفش و برخوردش را نوشته‏اند، ما هيچ شخصيتى را در كره زمين نداريم كه به اين دقيقى تمام زندگيش را نوشته باشند.

ما چند صد كتاب به نام سيره داريم كه هم شيعه و هم سنى نوشته‏اند. در زمان ما يكى از كتابهاى مهم، كتاب «سيرة النبى صلى‏الله‏عليه‏و‏آله» علامه طباطبايى است.

سيره پيامبر اكرم با بهترين علم و دانش و روانشناسى و روانكاوى و قاعده‏هاى اخلاقى و فلسفه و حكمت وفق مى‏دهد.

شاهد هستيد كه حق با پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله است.[12] يك زمانى پيغمبر را مى‏ديدند، حالا هم اين همه كتاب هست. مردى كه تبسمش را هم نوشته‏اند، شما در هر ميزان حقى كه ببريد، با حق ميزان است.

يكى از بينه‏هاى خدا، قرآن است، يكى هم همين الطاف آسمانى و غيبى است.

بدترين ستمكاران

با چشم خود حق بودن پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله را ديدند. با دل خود بيّنات ـ بينات يعنى چيزهاى روشن ـ را بعد از حق بودن پيغمبر ديدند. بعد از اين كه بينات مرا ديدند:

« وَاللَّهُ لاَ يَهْدِى الْقَوْمَ الظَّــلِمِينَ »

اين‏هايى كه مؤمن بودند و ظالم شدند، بدترين ستمكاران هستند. آن كسى كه از اول كافر بوده كه بوده، امّا مؤمنان چرا تغيير مسير مى‏دهند؟!

جزاى منكران حقيقت

« أُوْلَئِكَ جَزَآؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْـمَلَئِكَة وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ »

به زبان خدا و به تعداد تمام ملائكه‏اى كه خلق كرده‏ام و هر چه آدميزاد در اين دنيا بوده و بعدا مى‏خواهم خلق كنم، لعنت بر ايشان باد.

گاهى آدم كسانى را مى‏بيند كه اصلاً گمان نمى‏كند اين‏ها در پس پرده معنويت به چه بدبختى‏اى دچار هستند.

« كَيْفَ يَهْدِى اللَّهُ قَوْمًا كَفَرُواْ بَعْدَ إِيَمَـنِهِمْ وَشَهِدُواْ أَنَّ الرَّسُولَ حَقٌّ وَجَآءَهُمُ الْبَيِّنَـتُ وَاللَّهُ لاَ يَهْدِى الْقَوْمَ الظَّــلِمِينَ * أُوْلَئِكَ جَزَآؤُهُمْ أَنَّ عَلَيْهِمْ لَعْنَةَ اللَّهِ وَالْـمَلَئِكَة وَالنَّاسِ أَجْمَعِينَ »[13]

والسلام عليكم و رحمة الله و بركاته

پی نوشت ها:

[6] ـ آل عمران 3 : 86؛ «چگونه خدا گروهى را هدايت كند كه بعد از آنكه ايمان آوردند ، و به حقّانيّت رسول اسلام شهادت دادند ، و دلايل روشن و آشكار براى آنان آمد ، كافر شدند ؟ و خدا گروه ستمكاران را هدايت نمى‏كند .»

[7] ـ آل عمران 3 : 87؛ «اينان كيفرشان اين است كه لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آنان است .»

[8] ـ الاحتجاج: 1/80؛ بحار الأنوار: 28/204، باب 4، حديث 3؛ «عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ قَالَ ثُمَّ إِنَّ عُمَرَ احْتَزَمَ بِإِزَارِهِ وَ جَعَلَ يَطُوفُ بِالْمَدِينَةِ وَ يُنَادِي أَنَّ أَبَا بَكْرٍ قَدْ بُويِعَ لَهُ فَهَلُمُّوا إِلَى الْبَيْعَةِ فَيَنْثَالُ النَّاسُ فَيُبَايِعُونَ فَعَرَفَ أَنَّ جَمَاعَةً فِي بُيُوتٍ مُسْتَتِرُونَ فَكَانَ يَقْصِدُهُمْ فِي جَمْعٍ فَيَكْبِسُهُمْ وَ يُحْضِرُهُمْ فِي الْمَسْجِدِ فَيُبَايِعُونَ حَتَّى إِذَا مَضَتْ أَيَّامٌ أَقْبَلَ فِي جَمْعٍ كَثِيرٍ إِلَى مَنْزِلِ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ عليه‏السلام فَطَالَبَهُ بِالْخُرُوجِ فَأَبَى فَدَعَا عُمَرُ بِحَطَبٍ وَ نَارٍ وَ قَالَ وَ الَّذِي نَفْسُ عُمَرَ بِيَدِهِ لَيَخْرُجَنَّ أَوْ لَأُحْرِقَنَّهُ عَلَى مَا فِيهِ فَقِيلَ لَهُ إِنَّ فِيهِ فَاطِمَةَ بِنْتَ رَسُولِ اللَّهِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله وَ وُلْدَ رَسُولِ اللَّهِ وَ آثَارَ رَسُولِ اللَّهِ فَأَنْكَرَ النَّاسُ ذَلِكَ مِنْ قَوْلِهِ فَلَمَّا عَرَفَ إِنْكَارَهُمْ قَالَ مَا بَالُكُمْ أَ تَرَوْنِي فَعَلْتُ ذَلِكَ إِنَّمَا أَرَدْتُ التَّهْوِيلَ فَرَاسَلَهُمْ عَلِيٌّ أَنْ لَيْسَ إِلَى خُرُوجِي حِيلَةٌ لِأَنِّي فِي جَمْعِ كِتَابِ اللَّهِ الَّذِي قَدْ نَبَذْتُمُوهُ وَ أَلْهَتْكُمُ الدُّنْيَا عَنْهُ وَ قَدْ حَلَفْتُ أَنْ لاَ أَخْرُجَ مِنْ بَيْتِي وَ لاَ أَضَعَ رِدَائِي عَلَى عَاتِقِي حَتَّى أَجْمَعَ الْقُرْآنَ قَالَ وَ خَرَجَتْ فَاطِمَةُ بِنْتُ رَسُولِ اللَّهِ صلى‏الله‏عليه‏و‏آله إِلَيْهِمْ فَوَقَفَتْ عَلَى الْبَابِ ثُمَّ قَالَتْ لاَ عَهْدَ لِي بِقَوْمٍ أَسْوَأَ مَحْضَراً مِنْكُمْ تَرَكْتُمْ رَسُولَ اللَّهِ جِنَازَةً بَيْنَ أَيْدِينَا وَ قَطَعْتُمْ أَمْرَكُمْ فِيمَا بَيْنَكُمْ فَلَمْ تُؤمِّرُونَا وَ لَمْ تَرَوْا لَنَا حَقَّنَا كَأَنَّكُمْ لَمْ تَعْلَمُوا مَا قَالَ يَوْمَ غَدِيرِ خُمٍّ وَ اللَّهِ لَقَدْ عَقَدَ لَهُ يَوْمَئِذٍ الْوَلاَءَ لِيَقْطَعَ مِنْكُمْ بِذَلِكَ مِنْهَا الرَّجَاءَ وَ لَكِنَّكُمْ قَطَعْتُمُ الْأَسْبَابَ بَيْنَكُمْ وَ بَيْنَ نَبِيِّكُمْ وَ اللَّهُ حَسِيبٌ بَيْنَنَا وَ بَيْنَكُمْ فِي الدُّنْيَا وَ الآْخِرَة.»

[9] ـ عنكبوت 29 : 61؛ «اگر از آنان [ كه شرك مى‏ورزند ] بپرسى : چه كسى آسمان‏ها و زمين را آفريده و خورشيد و ماه را رام و مسخّر كرده ؟ بى‏ترديد خواهند گفت : خدا . پس چگونه [ از حق به باطل ] منحرف مى‏شوند ؟ !»

[10] ـ آل عمران 3 : 86.

[11] ـ سبأ 34 : 46؛ «درباره رفيقتان [ محمّد كه عمرى با پاكى ، امانت ، صدق و درستى در ميان شما زندگى كرده است ] بينديشيد كه هيچ گونه جنونى ندارد.»

[12] ـ إرشاد القلوب، ديلمى: 1/145، الباب السادس و الأربعون؛ «عن علي عليه‏السلام إنه قال يا نبي الله بينه لي لأهتدي بهداك فقال لي يا علي من يهدي الله فما له من مضل و من يضلل الله فلا هادي له و إن الله عز و جل هاديك و معلمك و حق لك أن تعي و لقد أخذ الله ميثاقي و ميثاقك و ميثاق شيعتك و أهل مودتك إلى يوم القيامة فهم شيعتي و ذو مودتي و هم ذو الألباب يا علي حق على الله أن ينزلهم في جنانه و يسكنهم مساكن الملوك و حق لهم أن يطيبوا.»

[13] ـ آل عمران 3 : 86 ـ 87؛ «چگونه خدا گروهى را هدايت كند كه بعد از آنكه ايمان آوردند ، و به حقّانيّت رسول اسلام شهادت دادند ، و دلايل روشن و آشكار براى آنان آمد ، كافر شدند ؟ و خدا گروه ستمكاران را هدايت نمى‏كند . * اينان كيفرشان اين است كه لعنت خدا و فرشتگان و همه مردم بر آنان است .»

منبع :

نظرات کاربران (0)

ارسال دیدگاه