لطفا منتظر باشید

پيمودن راه‏هاى هدايت و ضلالت

خود همين‏ها باعث جلب محبت خدا مى‏شود و پايتان محكم‏تر مى‏شود؛

 « يُثَبِّتُ اللَّهُ الَّذِينَ ءَامَنُواْ بِالْقَوْلِ الثَّابِتِ »

حالا كه نرفتى، من هم قدرت بيشترى به تو مى‏دهم كه نروى. نروى تا موقع مرگ در آغوش خودم بيايى. اين براى كسانى است كه نمى‏روند.

اما مؤمنى كه بى‏دين مى‏شود، چگونه بى‏دين مى‏شود؟ اين با احساس لذتها و شهوتها شروع مى‏شود؛

 « وَ مَن يَعْشُ عَن ذِكْرِ الرَّحْمَـنِ نُقَيِّضْ لَهُ شَيْطَـنًا فَهُوَ لَهُ قَرِينٌ »

 ذكر يعنى زحمات انبيا و اوليا و شهدا و همه را يك دفعه از ياد مى‏برد و غافل مى‏شود. لذت شهوت انجام نداده در وجودش شعله مى‏كشد و مى‏رود.

وقتى رفت، همه زحمات انبيا و ائمه  عليهم‏السلام را نديده گرفت، من هم او را عاشق شيطان مى‏كنم. اصلاً نمى‏تواند با غير او رفيق بشود. اصلاً همنشين شيطان مى‏شود. هر كس از او مى‏پرسد: چند تا رفيق دارى؟ مى‏گويد: يك رفيق كه از آن رفيق لذت مى‏برم! اى بدبخت بيچاره! چطور از روى خون همه پيغمبران و اولياى كشته شده راه مى‏روى؟ اين عذاب الهى است كه به تو رسيده و از شيطان لذت مى‏برى، اما چرا از خدا لذت نمى‏برى؟ قرآن كجا تو را نشان مى‏دهد؟

در برزخ گريبان پاره مى‏كنيم و به خدا مى‏گوييم: ما را برگردان تا توبه كنيم و خوب بشويم، اما خدا به ملائكه‏اش مى‏گويد: در دهانش بزنيد. ديگر فايده‏اى ندارد. بارك الله به كسانى كه برگشتند.

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه