قضاوت انسان بر كارهاى خود

در اينجا به دعاى ابوحمزه ثمالى مراجعه كنيد كه امام زين العابدين  عليه‏السلام مى‏فرمايد: به نظرم مى‏آيد، به جاى اين كه من از تو حيا كنم، گويا تو از من حيا مى‏كنى كه كارى به كارم ندارى. گويا تو از من خجالت مى‏كشى.

بنده من:

 « يَاابْنَ آدَمَ لَوْ سَمِعْتَ وَصْفَكَ مِنْ غَيْرِكَ وَ أَنْتَ لا تَعْلَمُ مِنْ المَوصُوف لَسارَعْتَ اِلى مَقْتِه »

 اگر در جلسه‏اى، بدون اسم، توصيف وضع خودت را از زبان كسى بشنوى، كسى بگويد: شخصى هست كه دروغ مى‏گويد، غيبت مى‏كند، ظلم مى‏كند، مال حرام مى‏خورد، كار خلاف انجام مى‏دهد، معصيت مى‏كند و تو نمى‏دانى او درباره چه كسى حرف مى‏زند، بعد از حرف زدن او مى‏گويى: چه شخص بدى است، خيلى ناراحت شدم، اين شخص چرا اين همه تخلف دارد؟ اما به خودت نمى‏گيرى كه آن كسى را كه مى‏گويند، تو هستى.