مؤمن، خورشيد عالم تاب

همان كسى مى‏شود كه خداوند به حضرت مسيح  عليه‏السلام فرمود.

فرمود: هنگام صبح كه از خانه بيرون مى‏آيى، نسبت به همه مانند آفتاب باش. چون خورشيد وقتى مى‏تابد، هيچ خانه، لانه، باغ، گلستان، مرغزار، شوره زار، كوير، صحرا، كوه، دريايى و دره‏اى را استثنا نمى‏كند و اين انرژى خورشيدى را خرج همه موجودات مى‏كند. خود موجودات بايد در قيامت جواب اين خرج كردن را بدهند.

وقتى انسان در هر شبانه روز ده بار دربِ رحمان و رحيم به رويش باز شود و در اين خُم بيافتد و رنگ بگيرد، يعنى با گوش، هوش، مشاعر و قلب خود رحمانيت و رحيميت را بگيرد، مانند خورشيد مى‏شود كه به همه مى‏تابد.

ديگر اين شخص تلخ نخواهد بود، بلكه در همه جا شيرين است، حتى براى دشمنان، گرچه دشمن نمى‏فهمد. چون خدا دشمن را « لا يشعرون » ناميده است والا اگر دشمن شعور داشت، پيغمبر اكرم  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله را اعظم نعمت خدا مى‏ديد كه به آنها عنايت كرده است. او واسطه‏اى است كه بيست و سه سال تلاش مى‏كند تا 
كسى به جهنم نرود و از بهشت محروم نشود. او براى همه آفتاب است:

« إِنَّـآ أَرْسَلْنَـكَ شَـهِدًا وَ مُبَشِّرًا وَ نَذِيرًا * وَ دَاعِيًا إِلَى اللَّهِ بِإِذْنِهِ‏وَ سِرَاجًا مُّنِيرًا »

 همين تعبيرى كه خدا درباره خورشيد كرده است:

 « وَ جَعَلْنَا سِرَاجًا وَهَّاجًا »

 همين تعبير را درباره پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله آورده است. او خورشيد است، ولى كافر 

و مشرك تا وقتى در فضاى « لا يشعرون » هستند، نمى‏فهمند. او مى‏تابد، ولى اين‏ها درك نمى‏كنند.

 « مَــلِكِ يَوْمِ الدِّينِ »

 انسان در شبانه روز ده بار با زبان خودش صداى خدا را به گوش خود بخواند و به هوش و مشاعر خود تحويل بدهد، با اعضا و جوارحش آن را ظهور بدهد، خود را در پيشگاه خدا مى‏بيند. در دنيا و قيامت، خود را در تحت حكومت اين « مالك يوم الدين » مى‏بيند.