ارزش گريه نزد خدا و اوليا

امام صادق  عليه‏السلام مى‏فرمايد:

در قيامت وقتى مادر ما وارد صحراى محشر مى‏شود، خطاب مى‏رسد: چه مى‏خواهى؟

به آنها نمى‏گويند: چه آورده‏اى؟ آنها همه چيز دارند. بلكه مى‏گويند: چه مى‏خواهى؟ مى‏گويد: خدايا ! اولين چيزى كه مى‏خواهم، بگو: خيمه‏اى در اينجا بزنند، من با اهل بيتم در آن خيمه برويم و براى حسينم گريه كنيم. گريه براى امام حسين  عليه‏السلام خيلى قيمت دارد.

پيغمبرصلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد:

« طُوبى لِصُورَةٍ نَظَرَ اللّهُ اِلَيْها »

 خوش به حال آن چهره‏اى كه خدا به آن نگاه كند.

 « تَبْكِى عَلى ذَنْبٍ مِنْ خَشْيَةِ اللّهِ »

 ببيند كه به خاطر گناهى كه كرده است، از خشيت خدا اشك مى‏ريزد. گناهى كه:

 « لَمْ يَطَّلِعْ عَلى ذلِكَ الذَّنْبِ غَيْرُهُ »

 هيچ كس غير از خدا از اين گناه خبر ندارد، يعنى گناهكارش حيا كرده بوده كه جلوى ديگران گناه كند. در خلوت، غفلت كرده كه در آنجا نيز خدا مى‏بيند.

امام صادق  عليه‏السلام مى‏فرمايد:

« مَنْ خَرَجَ مِنْ عَيْنَيْهِ مِثْلَ الذُّبابِ مِنْ الدَّمْعِ مِنْ خشيةِ الله »

اگر به اندازه مگس، به خاطر خشيت از خدا از چشم كسى اشك بيرون بيايد:

 « آمَنَهُ اللّهُ بِه يَوْمَ الْفَزَعِ الأَكْبَرِ »

 در آن ترس و وحشت اكبرِ قيامت، خدا به او مى‏گويد: تو نترس. تو با من و من با تو هستم.