آب حيات در وجود انسان

اگر كوزه آب نداشته باشد، چه فايده‏اى دارد؟ كوزه وقتى قيمت دارد كه آب داشته باشد. اگر آب نباشد، كوزه فروش ديگر نمى‏تواند كوزه‏اش را بفروشد.

اگر آن آب زندگانى و آب حيات كه معروف است حضرت خضر  عليه‏السلام به دنبال آن بوده تا بخورد و ابدى شود، نباشد، بدن چه فايده‏اى دارد؟ چنين چشمه‏اى نيز در كره زمين وجود نداشته و ندارد. اين آب مقام ارزشى، ملكوتى و الهى است ؛ چون حيات حضرت خضر جاويد و الهى است، نه اين كه بدن او زنده باشد ؛ چون:

 « كُلُّ نَفْسٍ ذَآئِقَةُ الْمَوْتِ »

حضرت خضر  عليه‏السلام نيز مزه آن را چشيده است. آن آب حياتى كه به دنبالش مى‏گشتند:

 « مِنَ الْمَآءِ كُلَّ شَىْ‏ءٍ حَىٍّ »

 آن آب، هدايت الهى است:

 اين وطن، مصر و عراق و شام نيست

 اين وطن شهريست كان را نام نيست

«حبّ الوطن من الايمان »

اگر در اين كوزه گِلى بشرى، آن آب حيات ملكوتى كه سرچشمه‏اش در عرش علم، رحمت و محبّت خدا است، در اين كوزه بشرى نريزد، اين كوزه را حتى خود خدا دور مى‏اندازد. در قرآن به پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد: كسانى كه نمى‏پذيرند و نمى‏خواهند بپذيرند:

 « ذَرْهُمْ فِى خَوْضِهِمْ يَلْعَبُونَ »

 آنها را رها كن. اين‏ها ته مانده‏هاى كثافات امّت بشرى هستند كه مانند كثافات بايد آنها را دور انداخت.

اما آن كسى كه از آن آب:

 « مِنَ الْمَآءِ كُلَّ شَىْ‏ءٍ حَىٍّ »

 از آن چشمه‏اى كه سرچشمه‏اش «رحمت الله»، «فضل الله»، «حكمت الله» و «علم الله» است، از آن آب كوزه‏اش پر شود، به قدرى برايش ارزش قائل هستند كه حتى حاضرند به خاطر او از كلى بودن قوانين دين چشم بپوشند.