گناه اهانت، جنگ و آزردن مؤمن

زن و شوهرى كه مؤمن هستند و مى‏دانند اگر همديگر را آزار بدهند و دل همديگر را بسوزانند، چه گناهى مرتكب شده‏اند؟ خدا مى‏فرمايد: آزردن، جنگ و اهانت به مؤمن، مانند آزردن، جنگ و اهانت به شخص منِ خدا است.

چگونه راحت بودند نفراتى كه درب خانه حضرت زهرا  عليهاالسلام را شكستند كه در از بالا و پايين از جا كنده شد و بين در و ديوار حرمت چنان زن مؤمنه‏اى را مورد هجوم قرار دادند؟ طبق گفته خدا، خدا را بين در و ديوار گذاشتند:

 « من أهان مؤمناً فقد أهاننى و من حارب مؤمناً فقد حاربنى »

شمشير كشيدند، سحر ماه رمضان، در محراب مسجد، در حال نماز، مؤمنى مانند حضرت على  عليه‏السلام را كشتند. چه گناه عظيمى است.

در كربلا فرمود: تا خون من نريخته است، درهاى توبه به روى شما باز است، ولى قطره اول خون من روى زمين بريزد، ديگر تمام درها را مى‏بندند.

حضرت موسى  عليه‏السلام ديد برادرش هارون ناله‏اى زد و مرد، خيلى گريه كرد ؛ چون برادر خيلى خوبى بود. دستش را به دعا برداشت: خدايا ! برادرم هارون را بيامرز. خطاب رسيد: اى موسى ! هارون يك نفر است، تو اگر از من بخواهى كه تمام اولين و آخرين انسانها را بيامرزم، مى‏آمرزم، ولى قاتل امام حسين  عليه‏السلام را هرگز نمى‏آمرزم.

آبرو، خون و عرض مؤمن از كعبه محترم‏تر هستند. اين‏ها در بين ما خيلى
ارزان شده است ؛ يعنى آبروى مردم مؤمن از نظر ارزشى كاملاً زير صفر رفته است. زبان‏ها عليه خوبان بيداد مى‏كند.