احترام به همسر، نشانه ايمان

پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد: زنى كه شوهرش از او به حق ناراضى باشد، خدا در قيامت بنا ندارد كه حتى يك ركعت نماز و روزه‏اش را قبول كند. خدا زن و مرد را براى تلخى، طلاق، كتك كارى و اين كه كلنگى براى جان هم باشند، نساخته است. آيت الله العظمى سيد محمد باقر درچه‏اى، گاهى دير مى‏رسيد. مردم مى‏ديدند كه ساعت هشت شب به بعد كه اغلب مردم خواب بودند، ايشان پشت درب منزل خود نشسته است و درب نمى‏زند، مى‏پرسيدند: چرا درب خانه را نمى‏زنيد؟ مى‏گفت: همسرم به من نگفته است كه اگر دير آمدى و ما در خواب بوديم، در بزن. عباى خود را پهن مى‏كرد، عمامه‏اش را زير سر مى‏گذاشت، تا دو ساعت به نماز كه صبح بيدار مى‏شدند، در يكى از شعبه‏هاى زاينده رود كه از محل آنها مى‏گذرد، تجديد وضويى مى‏كرد و در كنار درب خانه مشغول نماز شب مى‏شد، تا همسرش يك ساعت به نماز صبح بيدار و مشغول نماز شب شود و بيايد درب را باز كند. وقتى مى‏ديد كه همسرش بيدار شده است، درب مى‏زد. اين مرجع الهى مى‏گفت: خدا به من اجازه نداده است كه به
همسرم كمترين رنجى بدهم. اين برخوردها، محبت‏ها و رفاقت‏ها در زمان ما كجا رفته است؟

اين‏ها چگونه خود را از گناه دور نگاه داشتند كه گناه با همه خيزى كه برمى‏داشت، به اين‏ها دسترسى پيدا نمى‏كرد و يا با همه تيرى كه دشمن به كمان مى‏گذاشت و به سمت اين‏ها پرتاب مى‏كرد، اما به اين‏ها نمى‏خورد.

حضرت  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد: « اجتنبوا » نمى‏فرمايد: « و اتركوا » گناه را ترك كنيد، بلكه مى‏فرمايد: از محوطه گناه دور بمانيد تا دست گناه به شما نرسد.