شباهت سيرى ناپذيرى نفس به جهنم

با اين حالت، نفس به جهنم وصل مى‏شود. قرآن مجيد را بخوانيد: در قيامت وقتى كار رسيدگى تمام مى‏شود، كسى در محشر نمى‏ماند، اهل بهشت به بهشت
مى‏روند و اهل دوزخ به دوزخ، پروردگار به دوزخ مى‏گويد: « هَلِ امْتَلَأْتِ »؟ « امتلاء » يعنى پر و سير شدن كامل. ميلياردها مرد و زن را درون تو ريختند، باز سير نشده‏اى؟

 « وَلَقَدْ ذَرَأْنَا لِجَهَنَّمَ كَثِيرًا مِّنَ الْجِنِّ وَالإِْنسِ »

 اما درباره بهشت نمى‏گويد: « كثيراً من الجنّ و الانس » چون هميشه مشترى بهشت كم است.

مساجدى كه در مناطق فساد است، ده نفر نمازخوان بيشتر ندارد. مسجدى كه نزديك سينما است، در آن با دو صف نماز جماعت برقرار مى‏شود. سينما كارش را از صبح شروع مى‏كند و تا ساعت يك نصف شب ادامه دارد وقتى كه تمام مى‏شود، در راه‏ها و خيابان‏ها راه‏بندان مى‏شود ؛ چون درون معده نفس هر چه لقمه گناه بريزند، گرسنه‏تر مى‏شود.

به دوزخ مى‏گويند: « هَلِ امْتَلَأْتِ » اما با بهشت، اين صحبت را ندارد. به بهشت نمى‏گويند: آيا پر شدى؟ چون بهشت دنياى پاكى و رضايت است:

 « فَأَمَّا مَن ثَقُلَتْ مَوَ زِينُهُ * فَهُوَ فِى عِيشَةٍ رَّاضِيَةٍ »

 آن كس كه وارد بهشت مى‏شود، نفسش موج ندارد، بلكه نفس اهل بهشت، در آرامش كامل است:

 « يَـأَيَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَـئِنَّةُ »

 اين حرفها با بهشت نيست. با دوزخ است. با اين ميلياردها مرد و زن، آيا معده‏ات پر شد؟ آيا سير شدى؟ چون در آنجا همه چيز زنده هستند:

 « إِنَّ الدَّارَ الْأَخِرَةَ لَهِىَ الْحَيَوَانُ »

 در قرآن مجيد آمده است كه دوزخ به خدا مى‏گويد:

 « هَلْ مِن مَّزِيدٍ »

 باز در من بريز. در دنيا با دادن گناه به نفس، زلفش به زلف دوزخ گره مى‏خورد. در روز روشن با سند سازى، از حق هفتاد ميليون نفر دزديدى، آيا تو را كافى است؟ مى‏گويد: « هَلْ مِن مَّزِيدٍ »چند ميليارد دزديدى، تو را كافى است؟