مقابله با وساوس و افكار باطل

آن گاه مى‏ماند مشتى وسوسه باطنى و فكرهاى بد، جلوى ورود اين‏ها را به راحتى نمى‏توان گرفت و ريشه كن كردنش، كار بسيار مشكلى است و خداوند
متعال بنا ندارد كه وسوسه‏هاى درون و افكار بدى كه به شما حمله مى‏كند را به پاى شما بنويسد.

انبيا، ائمه طاهرين  عليهم‏السلام و اولياى خاصّ الهى در اين زمينه در مصونيت بودند، اما براى ما ميسّر نيست. ولى آن چيزى كه براى ما ميسّر است اين است كه طرح‏ها، فكرها و وسوسه‏هاى بد را به اعضا و جوارح ندهيم تا پياده كنند.

شايد ما در اين زمينه اختيارى نداشته باشيم ؛ چون وسوسه و فكر بد مى‏آيد، اما اين فكر را نگذاريم پياده شود. يعنى نگذاريد اعضا و جوارح، شما را براى اجراى خود استخدام كند.

فرض كنيد به ذهن شما مى‏آيد كه اگر چهره نامحرمى را ببينيم، چه مى‏شود؟ بعد نامحرم رد مى‏شود، شما اين فكر را به چشم خود راه ندهيد كه ببينيد ؛ چون اگر چشم آن فكر را پياده كند، مشكل از همين جا شروع مى‏شود، يعنى گرسنگى چشم با ديدن نامحرم به سيرى تبديل نمى‏شود، بلكه گرسنگى بيشتر مى‏شود.

نفس انسان اين مشكل را دارد كه معده‏اش با تمام معده‏هاى موجودات زنده فرق مى‏كند. موجودات زنده وقتى به معده خود غذا مى‏دهند، آرام و سير مى‏شود و در سيرى بهترين غذا را نيز بياورند، ميلى ندارد. اما اگر لقمه گناه را به نفس بچشانند، گرسنگى او دو برابر مى‏شود، با لقمه سوم، سه برابر مى‏شود و همين طور افزوده مى‏شود.