مرده‏خورى اهل جهنم

همين مرده را در قيامت به خورد آنها مى‏دهند:

 « وَ أَصْحَـبُ الشِّمَالِ مَآ أَصْحَـبُ الشِّمَالِ * فِى سَمُومٍ وَ حَمِيمٍ * وَ ظِـلٍّ مِّن يَحْمُومٍ »

« لَأَكِلُونَ مِن شَجَرٍ مِّن زَقُّومٍ * فَمَالِـٔونَ مِنْهَا الْبُطُونَ »

 نمى‏فرمايد: من به خورد آنها مى‏دهم، بلكه مى‏فرمايد: خودشان مى‏خورند. البته چاره‏اى ندارند ؛ چون آنجا جايى نيست كه نخواهند بخورند:

 « فَشَـرِبُونَ شُرْبَ الْهِيمِ * هَـذَا نُزُلُهُمْ يَوْمَ الدِّينِ * نَحْنُ خَلَقْنَـكُمْ فَلَوْلاَ تُصَدِّقُونَ »

وقتى پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله اين آيات را خواندند، كسى برخاست و عرض كرد: « زقّوم » چيست؟ اين اولين بار است كه ما در عربى اين كلمه را مى‏شنويم. فرمود: ماده سياه بدبويى در جهنم است كه اگر به اندازه قطره اشك چشمى از آن را در هفت درياى عالم بياندازند، از بوى بد آن تمام موجودات دريا و زمين خفه مى‏شوند.

حرص و بخل براى چه؟ اين دعواهاى خانگى يعنى چه؟ سر چه چيزى دعوا مى‏كنيد؟ سر نماز؟ يا سر دنيا؟ مردم كوچه و بازار سر چه چيزى دعوا مى‏كنند؟ هر طرف اين دعواها كه ناحق است، او« زقّوم » خور و جيفه خور است. آن كسى كه مى‏داند بر حق نيست، ولى آمده اسنادى را فراهم كرده است كه قاضى با ديدن
آن اسناد، حكم مى‏كند كه اين زمين و اموال براى تو است، پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهمى‏فرمايد:

 « مَنْ سَرَّه ان ينظُرَ بحذافيرها فلينظر الى هذه المَزْبَلَة »

 دنياى اين‏ها همان مردار و لاشه متعفّن است كه به شكل خانه، زمين، پاساژ، كارخانه و اسكناس درآمده و در قيامت به شكل « زقّوم » است.

اميرالمؤمنين  عليه‏السلام مى‏فرمايد:

 « الدنيا جيفة و طالبها كلاب »

 دنيا مردار است و كسى كه طالب دنيا است، مانند سگ‏هاى مرده‏خور است. در ظاهر به دهانش خيلى خوشمزه مى‏آيد، اما اين همان لاشه مرده قيامت است. آيا در آنجا نيز خوشمزه و خوشبو است؟ تمام اين جنگ‏ها و نزاع‏ها از سر حرص، بخل، كينه و بر سر لاشه مرده است.