دستگيرى خدا از بندگان

خدا در اين آيه مى‏فرمايد: من چراغدار شما هستم، براى اين كه شما با بودن اين نور و اين چراغ روشن، خود، راه واقعى، خدا، هستى، قيامت، اخلاق و اعمال صالح را گم نكنيد.

براى اين كه در سايه نور اين چراغ، سرمايه‏ها را ببينيد و در كنار اين سرمايه‏ها، تجارتى كنيد كه:

 « تُنجِيكُم مِّنْ عَذَابٍ أَلِيمٍ »

 سود اين تجارت، رهانيدن شما از عذاب دردناك است.

هيچ پيغمبر، امام و وليّى از اوليا نبوده است كه از ترس «عذاب اليم» گريه نكرده باشد. يعنى ما از گريه آنها مى‏توانيم دورنمايى از عظمت آن عذاب را بفهميم. چون باور داشتند، گريه مى‏كردند. اگر كسى چيزى را باور نداشته باشد، براى آن غصه نمى‏خورد و گريه نمى‏كند.

ميلياردها نفر روى زمين نه خدا را باور دارند و نه قيامت را. در هر نوع 
معصيتى غرق هستند و مى‏خندند. نمى‏دانند كه با دست خود چه بلايى به سر خود مى‏آورند ؛ چون تمام سرمايه‏هاى الهى از آنها گمشده است. چراغ و نورى در اختيار ندارند.