نهايت كوردلى گمراهان

خدا در قرآن مى‏فرمايد:

 « نَحْنُ أَقْرَبُ إِلَيْهِ مِنْ حَبْلِ الْوَرِيدِ »

 امام صادق  عليه‏السلام مى‏فرمايد: از هيچ هدايت شده‏اى تعجب نمى‏كنم. چرا كه وقتى همه هستى و همه وجود شما طبق قرآن نور است ؛ چون تمام مخلوق حضرت حق نور است و حضرت حق نورى كه در خلقتش دارد، عيب، نقص، كفر، شرك و تاريكى در آن وجود ندارد، پس نور آن چه را كه به وجود مى‏آورد، جلوه خود حضرت حق است، لذا هدايت و پى بردن به حقايق و رسيدن به درجات و مقامات عالى انسانى تعجبى ندارد.

انسانى كه خود را در روشنايى و نور مطلق و بى‏نهايت مى‏بيند و بافت خود را مى‏بيند كه از نور و روشنايى است، حال چه تعجبى از او بكنم؟ اگر بگويد: يابن
رسول الله ! خدا را يافتم، خدا كه ظاهر است:

 « هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْأَخِرُ وَ الظَّـهِرُ »

 اگر بگويد: يابن رسول الله ! من آخرت را يافتم، چه تعجبى كنم؟ چون در روشنايى، آخرت پيداست. يا بگويد: يابن رسول الله !من مكلّف و عبد بودن خود را يافتم، چه شگفتيى براى من دارد؟ در نور، همه چيز پيداست.

امام  عليه‏السلام مى‏فرمايد: همه تعجب من از كسى است كه غرق در نور است، اما خودش را در تاريكى برده و از روشنايى مهجور و ممنوع كرده است. حال در اين تاريكى، هيچ چيز پيدا نيست. فقط تاريكى است.