نور خدا

ديدار با نور زمين و آسمان

 وجود مبارك حضرت حق، به خاطر رحمت بى‏نهايت، احسان، فضل و كرمى كه به انسان دارد، هيچ حقيقتى در زندگى انسان كه كاربرد دنيايى و آخرتى دارد را از انسان پنهان نكرده و جزء اسرار قرار نداده است. حتى خودش را پنهان نكرده است.

حضرت سيدالشهداء  عليه‏السلام در دعاى عرفه مى‏فرمايد:

 « مَتَى غِبْتَ حتى تحتاج الى دليل »

 چه زمانى پنهان، سرّ، مخفى و غايب بوده‏اى كه يافتن تو، نياز به دليل و راهنمايى داشته باشد؟

يا در جمله ديگرى از دعاى عرفه مى‏فرمايد:

 « عَمِيَتْ عينٌ لا تراك »

كور و خاموش باد آن چشمى كه تو را نمى‏بيند.

كسى به اميرالمؤمنين  عليه‏السلام عرض كرد: آيا خدايى را كه عبادت مى‏كنى، مى‏بينى؟

فرمود:

 « ما كُنْتُ أعبد ربّاً لم أره »

 هيچ وقت خدا را نديده عبادت نكرده‏ام.

در سوره مباركه حديد مى‏فرمايد:

 « هُوَ الْأَوَّلُ وَ الْأَخِرُ وَ الظَّـهِرُ »

 من آشكار و پيدا هستم.

وقتى در قرآن مى‏فرمايد:

« اللَّهُ نُورُ السَّمَـوَ تِ وَالْأَرْضِ »

 يعنى در اين روشنايى بى‏نهايت، شما مى‏توانيد با عينك وجودِ همه موجودات، مرا ببينيد ؛ چون حتى در جهان طبيعت، آسمان‏ها و زمين نيز تاريكيى از نور من وجود ندارد.

خودم نور آسمان‏ها و زمين هستم، يعنى تاريكى در اين عالم وجود ندارد كه بگوييم: چون تاريك است، نمى‏بينم. نه، در اين نور مطلق و روشنايى بى‏نهايت، همه موجودات مرا نشان مى‏دهند:

 « كل الى ذلك الجمال يشير »

 تمام موجودات، با وجود خود به آن زيباى مطلق اشاره مى‏كنند.

سعدى در اين زمينه چقدر زيبا مى‏گويد:

 يار نزديك‏تر از من به من است

 وين عجب‏تر كه من از وى دورم