گروه اول: آدم‏هاى كوتاه نظر

خيلى كوتاه نظر هستند و ديد بسيار محدود دارند و علت محدوديّت ديدشان اين است كه حاضر نشدند با پروردگار عالم، وحى، قرآن، سخنان پيغمبران خدا و فرهنگ پاك ائمه طاهرين  عليهم‏السلامآشنا بشوند، تا از طريق اين آشنايى بفهمند كه هستى جهان تا كجا وسعت دارد و داراى چه باطنى است و از اين همه نعمت و ابزارى كه در دنياست چه استفاده‏هاى فراوان و پرمنفعتى مى‏شود كه قسمت عمده‏اى از استفاده‏ها و منفعت‏هاى آن ابدى و هميشگى است.

به تعبير قرآن كه مى‏فرمايد:

 « لاَّ مَقْطُوعَةٍ وَ لاَ مَمْنُوعَةٍ »

 نفع اين سرمايه و سود آن قطع نمى‏شود بلكه اين منفعت تا ابد حد و نهايتى

ندارد و مى‏تواند بهره فراوان ببرد.

اما چون با خدا و قرآن و كلام پيغمبران و ائمه طاهرين  عليهم‏السلامرابطه ندارند كوتاه فكر مانده‏اند.

قرآن مجيد در اين زمينه مى‏فرمايد:

نگاهشان به هستى يك نگاه محدود و ناقصى است. به همين خاطر تمام خواسته باطن آنها فقط در محور امور مادى و ظاهرى دور مى‏زند و چيز ديگر نمى‏خواهند. چون بى‏خبر و نادان به حقيقت مى‏باشند.

قرآن مجيد از آنها چنين ياد كرده و مى‏فرمايد:

 « فَمِنَ النَّاسِ مَن يَقُولُ رَبَّنَآ ءَاتِنَا فِى الدُّنْيَا وَمَا لَهُ فِى الْأَخِرَةِ مِنْ خَلَـقٍ »

خداوند نمى‏فرمايد: همه در زمان پيغمبران و بعد از آنان تا وقتى به هستى نگاه مى‏كنند هستى را با پشت پرده‏اش كامل مى‏بينند. چون مى‏فرمايد: برخى از مردم كه بعضى از حرف « من » استفاده مى‏شود.

خواسته‏شان اين است كه مى‏گويند: دنيا را به ما بدهيد. چيز ديگر نمى‏خواهيم. چون به هيچ چيز آگاهى ندارند كه بخواهند. نمى‏گويند خدايا ارزشهاى اخلاقى و ارزشهاى عملى و كرامت انسانى را به ما بده.

مرگى مثل مرگ انبيا را به ما بده. يك برزخ آباد و آخرت خوش و بهشت خوبى را به ما بده. چون از حقايق آگاهى ندارند. كارى با خدا و نبوت نداشتند. خيال مى‏كنند همه عالم هستى همين آشپزخانه دنياست، كه در آن بخورند و بپوشند و لذت ببرند و بعد هم بميرند.