لطفا منتظر باشید

حكايت رياكارى

يك شب كسى به مسجد دير رسيد، چند سال جاى او صف اول بود وقتى ديد كه امام جماعت اقامه بسته و صف‏ها پر شده و جاى او كسى ديگر ايستاده
بود. او ناراحت شد. بعد به خود گفت: بايد نماز جماعت را اقتدا به عالم عادل كنى و به دستور اهل بيت اين نماز را شركت كنى نماز هم امر پروردگار در قرآن كريم است. مكان مطرح نيست، از اين كه ناراحت شدى معلوم مى‏شود نمازت عيب دارد. چون مكان تو در نمازت دخالت كرده و در نماز بايد خدا فقط دخالت كند:

 « وَ أَقِمِ الصَّلَوةَ لِذِكْرِى »

 نماز براى خداست. مردم فردا شب به او گفتند: بيا صف اول، گفت: نه. عيب را زود فهميد كه مكان براى او عيب شده است. قلب زاهد را خدا به بيمارى باطن آشنا مى‏كند. و نمى گذارد بيمارى و عيب فراگير شود. اين از آثار زهد است.

قلب زاهد چه حالتى دارد؟ مثلا هوا از ضروريات زندگى است. اين هوا وقتى حالت نسيم پيدا مى‏كند همه مى‏گويند عالى است. اگر اين نسيم بيشتر شود
تبديل به باد شود، همه مى‏گويند: چقدر هوا خوب است كه هواى آلوده را جابجا مى‏كند. اگر باد تندتر شد همه درها را مى‏بندند و اگر كمى بيشتر شود طوفان مى‏شود همه چيز را خراب مى‏كند و كسى خوشحال نمى‏شود.

زهد يعنى ارتباط قلب با دنيا به اندازه هواى پاك و نسيم باشد. اما اگر علاقه طوفانى شود آدم رباخوار و رشوه خوار و غاصب مى‏شود. روز روشن بيت المال را مى‏خورد.

قلب زاهد يعنى قلبى كه ميل او به دنيا زير درجه طبيعى است. نمى‏گذارد به حد طبيعى برسد. اگر از حد طبيعى بالاتر برود زندگى تكان بخورد. آدم هوس مى‏كند بگويد از راه حلال نشد عيبى ندارد به حرام روى مى‏آورد، بعد روزى كه آدم مى‏ميرد حق الناس بسيار به گردن اوست، هيچ درد ش نمى‏آيد ولى درآخرت عذاب مى‏كشد.

حالت قلب اين است؛ مواظب باشد هرچه را ديد و شنيد نخواهد. جلوى هوس را بگيرد. چشم هم چشمى با مردم نكند. آنگاه انسان از نتايج زهد بهره‏مند مى‏شود.

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه