عبداللّه بن يعفور، شيعه واقعى

يك شيعه واقعى به نام عبداللّه بن يعفور در مدينه مى‏ميرد اول صبح به امام صادق  عليه‏السلام خبر مى‏دهند كه به شما تسليت مى‏گوييم چون عبدالله بن يعفور از دنيا رفت. امام به طورى گريه كرد كه شانه‏هايش مى‏لرزيد، حضرت در حق او فرمود:

 « كان محمود الاثر »

 هر چه از او سر زد پسند خدا بود. حرف و سكوت و نگاه و گريه او پسنديده خدا بود. بعد حضرت فرمود:

 « يرحم الله عبدالله بن يعفور »

 خدا او را رحمت كند، در كره زمين مؤمن مانند او وجود ندارد، آن هم در زمان بنى‏عباس و هارون و منصور دوانيقى كه شهرها پر از فساد اخلاقى و عملى بود.

عبدالله بن يعفور در روزگارى تربيت شد كه براى عياشى دربار بغداد دختران را لباس پسرانه و پسران را لباس دخترانه مى‏پوشاندند. و بعد فرمود: اين مرد وارد عالم آخرت شد، خدا خانه‏اى به او داد كه يك ديوار خانه‏اش وصل به ديوار خانه جدم پيغمبر است. يك ديوار خانه‏اش وصل به ديوار خانه جدم اميرالمؤمنين  عليه‏السلاماست، يك ديوار خانه‏اش وصل به ديوار خانه عمويم امام حسن مجتبى  عليه‏السلام است و ديوار ديگر اين خانه وصل به ديوار خانه جدم حضرت سيدالشهدا  عليه‏السلام است.

شيعيان تربيت شدگان و وابستگان ما اهل بيت هستند.

 « شيعتنا اهل الورع و الاجتهاد »

 پاك دامن و سخت كوشند. در زمان امام صادق  عليه‏السلام روابط نامشروع و فحشا و رشوه، دزدى، ظلم، فساد اخلاقى در مدينه بى داد مى‏كرده است. آنان در اين محيط ها پر از آشوب شيعه بودند.