نيل به سعادت هدف زندگانى انسان

انسان در زندگى خود هرگز هدفى جز سعادت و خوشبختى و كامروايى خود ندارد.

«خوشبختى و سعادت شكلى است از زندگى كه انسان آرزوى آن را داشته، شيفته آن است، مانند آزادى و رفاهيت و وسعت معاش و جز آن‏ها».

و چنانچه گاهى افرادى را مى‏بينيم كه از خوشبختى و سعادت خود روگردان مى‏باشند، مانند كسى كه با انتحار به زندگى خود خاتمه مى‏دهد، يا از مزاياى زندگى اعراض مى‏كند، اگر در حال روحى‏شان دقيق شويم خواهيم ديد كه بواسطه عوامل ويژه‏اى، سعادت زندگى را در آنچه تعقيب مى‏كنند مى‏دانند؛ مثلًا كسى كه خودكشى مى‏كند در اثر حمله و هجوم ناملايمات، راحتى خود را در مرگ مى‏بيند و مثلًا كسى كه به زهد و رياضت پرداخته، لذائذ مادى را بر خود تحريم مى‏كند، سعادت را در شيوه‏اى كه پيش گرفته مى‏داند.

پس فعاليت زندگى انسان پيوسته براى دست يافتن به سعادت و پيروزى در آن راه مى‏باشد، خواه در تشخيص سعادت واقعى خود مصيب باشد يا مخطى.