نقش اولياى خدا در عالم

وقتى يك كاسب، به حضرت رضا  عليه‏السلام عرض مى‏كند كه يابن رسول اللّه‏! اجازه بفرماييد كه من از شهر خودمان بيايم و در خراسان خدمت شما زندگى كنم. علت آن هم اين است كه در شهر ما عده‏اى سبك مغز پيدا شده‏اند كه حاضر به پذيرش حقايق نيستند و من زجر مى‏كشم. ائمه، در اين شهر حتّى بدن ما را نمى‏خواهند ؛ رنج افتادن بدن ما را مى‏خواهند و به ما فرموده‏اند :

 «المُؤمِنُ مِن نَفسِهِ فِي شُغُلٍ و الناسُ مِنهُ فِى رَاحَةٍ»

 مؤمن رنج‏ها را تحمل مى‏كند كه مردم از دست او در راحتى باشند.

كدام پيامبر و نبى و امام، راحت بود؟ رسول اسلام  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمود : هيچ پيامبرى در ميان پيامبران، مانند من رنج نديده است. ائمه  عليهم‏السلام بدن راحت نمى‏خواهند، بلكه دل و مغز و نفس راحت مى‏خواهند. ايشان با بدنى كه براى دنيا و آخرت خود در تلاش است، موافق‏اند ؛ ولى با كسى كه خدعه‏گر و حيله‏گر است و عقل خود را صرف مكارى مى‏كند و با روح آلوده و دل نجس زندگى مى‏كند، مخالف هستند، امام رضا  عليه‏السلام به آن شخص فرمود : هرگز اجازه نمى‏دهم از شهر خود هجرت كنى. وقتى علت را پرسيد حضرت فرمودند: زيرا خداوند به خاطر تو يك نفر، همه عذاب‏ها را بر مردم آن شهر حرام كرده است. اگر تو بيرون بيايى، يا طوفان مى‏شود يا صاعقه مى‏زند و همه را به عذاب دچار مى‏كند. راحت مردم به خاطر تو است، گرچه آنان با تو دشمن باشند.