صداى بى نظير اميرالمؤمنين عليه‏السلام

اى كاش ما شصت و سه سال، كنار  اميرالمؤمنين  عليه‏السلام مى‏نشستيم. او يك بار در شصت و سه سال عمرش، دنبال شكم و شهوت و صندلى و لباس نبود، حتى يكبار در ذهن و زبانش دنبال بهشت هم نبود.

اى كاش در كنار او بوديم. صداى على  عليه‏السلام در كل عمرش اين بود:

 «الهى ما عبدتك خوفاً من عقابك و لا طمعاً فى ثوابك»

من نه آرزوى بهشت دارم و نه ترس از جهنم، همه عشقم اين است كه غلام حلقه به گوش عبادت تو باشم، مرا بهشت ببرى، من دنبال  آنجا نيستم، جهنم هم ببرى، مى‏گويم محبوبم خواسته من:

 «صبرت على عذابك»

 چه خبر است.

اگر امشب جبرئيل از طرف خدا به ما بگويد، همه شما يك صف بشويد، ما يك دانه چراغ يك فتيله‏اى قديمى روشن مى‏كنيم، هر كدامتان يك دقيقه انگشتتان را روى شعله اين چراغ بگذاريد، چون خدا از شما خواسته است، ما اعلان مى‏كنيم «صبرت على عذابك» من كه به جبرئيل راستش را مى‏گويم، مى‏گويم از خدا بخواهيد اين كار را از من نخواهد.

صدايى خالص‏تر از اين هم در عالم شنيديد؟ «فهبنى يا الهى» نمى‏گويد: يا الله، 
يا رب، مى‏گويد : يا الهى، معبودم، محبوبم،

 «فهبنى يا الهى و سيدى صبرت على عذابك»

 مرا جهنم ببرى من صبر مى‏كنم، اما به من بگو:

 «فكيف اصبر على فراقك»

 منِ به وصال رسيده، حالا دوباره فراق؟ چطورى؟ اين اوج انسانيت است.

چه انگشتانى اين صدا را از تار وجود على  عليه‏السلام در آورده است، انگشتان قرآن و پيغمبر  صلى‏الله‏عليه‏و‏آله است.

دوستان ما چه كسانى هستند؟

الگوبردار از چه كسانى هستيم؟ سرمشق‏مان چه كسانى هستند؟ با چه فرهنگ‏هايى در ارتباطيم؟ به چه مجوزى تار وجودمان را دست نادان و داناى معاند بدهيم كه هر صدايى از شكم و شهوت در بياورد كه بى قيد و شرط شكم بگويد : پرم كن، شهوت هم دائم داد بزند، به هر شكلى جواب كامجوئيم را بده و آرامم كن.