عفو حساب شده روز قيامت

حسابگر ما كيست ؟ خداى كريم . اگر ما در مرحله مثبت اين چهار برنامه باشيم خداى متعال طولى نمى‏كشد كه ما را مشمول عفو و رحمت خود قرار مى‏دهد.

 « وَ أَنْتَ أَرْحَمُ الرّاحِمينَ فى مَوْضِعِ العَفْوِ وَ الرَّحْمَةِ »

 اما اگر لايق عفو و گذشت خدا نباشيم ديگر نمى‏توانيم در قيامت به پروردگار بگوييم : ما خيلى دلسوز و با محبت هستيم ، مى‏شود شمر را ببخشى ؟ آنجا جاى بخشيدن نيست .

  شمر قبل از اين كه سر حضرت ابى عبدالله عليه‏السلام را جدا كند ، حضرت فرمودند : هنوز درب توبه باز است ، اگر مى‏خواهى برگردى ، برگرد . خودش نخواست . چيزى كه با اختيار خودش نخواسته است ، خدا به زور در حلق او كند ؟

او اعلان كرده است كه من با تمام وجود ، بهشت تو را نمى‏خواهم . تا آخر عمر هم گفته است كه نمى‏خواهم . حالا كه مرده است ، هيچ جاذبه‏اى در وجود خود براى جذب يك سيب بهشتى نيست ، اگر خدا او را درون بهشت نيز ببرد ، نمى‏تواند از نعمت‏ها استفاده كند ، چون دهان خوردن نعمت بهشت، چشم ديدن مناظر بهشت، گوشِ شنيدن نواهاى بهشت و شهوت و لذّت قرار گرفتن در كنار حور العين را ندارد ، همه خاموش است . خدا او را كجا ببرد ؟

شما كور مادرزادى را پيدا كنيد ، زيباترين تابلوى كمال الملك را نزد او ببر ، كمال الملك كه اهل كاشان و نقّاش دربار قاجاريه بود و رضاشاه او را به نيشابور تبعيد كرد و همانجا مرد و آنجا نيز دفن است ، بگو : تلفيق و به قول خارجى‏ها ، هارمونى رنگ‏ها را ببين ، زيبايى تابلو را ببين ، تابلو دارد با آدم حرف مى‏زند . كور همه را تاريكى مى‏بيند . بعد حوصله‏اش سر مى‏رود و مى‏گويد : من هيچ چيز را نمى‏بينم .

پروردگار در سوره اسراء مى‏گويد :

 «وَ مَن كَانَ فِى هَـذِهِ‏أَعْمَى فَهُوَ فِى الْأَخِرَةِ أَعْمَى»

 آن كسى كه در اينجا چشم ديدن پيغمبر و اهل بيت عليهم‏السلام را نداشته است ، آنجا نيز چشم ندارد كه ببيند ، آن وقت تو مى‏گويى : او را به بهشت ببر ؟ او نمى‏بيند . او در دنيا در تاريكى بوده ، در قيامت نيز بايد در تاريكى باشد .

 «فِى سَمُومٍ وَ حَمِيمٍ * وَ ظِـلٍّ مِّن يَحْمُومٍ»

 در آخرت در دود غليظ فراگير مى‏باشد . اگر چشم داشت ، من او را به بهشت مى‏بردم . تو كه چشم دارى بيا برو بهشت . اما اگر در دنيا

  «صُمُّ بُكْمٌ عُمْىٌ»

 بودى و خود را علاج نكردى ، در قيامت نيز همين است .