لطفا منتظر باشید

پايان عمر كافر و مؤمن

اما جمله دوم؛ اين جمله در « صحيفه سجاديه » از وجود مبارك امام زين العابدين عليه‏السلام است :

 « عَمِّرنِى ما كان عُمُرى بِذلَةً فِى طاعَتِك »

 خدايا ! به من عمر بده ، مرا نگاه دار تا بمانم . تا چه وقت ؟ تا زمانى كه لباس بندگىِ تو در تن من است . بمانم كه بنده باشم ، چون اگر كسى بماند و بنده نباشد ، تمام عمرش دارد خسارت مى‏دهد . تا به جايى مى‏رسد كه در روز قيامت فريادش بلند مى‏شود :

 «يَقُولُ الْكَافِرُ يَــلَيْتَنِى كُنتُ تُرَ بَا»

 اين آخرين آيه سوره مباركه نبأ است . اى كاش خاك بودم و خدا اصلاً مرا به وجود نمى‏آورد ؛ يعنى از تمام عمر خيش پشيمان ، رنجيده ، ناراحت و متنفر است .

اما شما در قيامت چه مى‏گوييد ؟ شما خود ، محصولات عمر ، پرونده و جايگاه خود را كه مى‏بينيد ، در نهايت حرف شما اين است كه از عمق دل فرياد مى‏زنيد :

 «وَ ءَاخِرُ دَعْوَيهُمْ أَنِ الْحَمْدُ لِلَّهِ رَبِّ الْعَــلَمِينَ»

 خدا را شكر كه ما را خلق كرد و به ما عمر و دين داد كه ما در دنيا بنده او بوديم . خدا را شكر كه ما را زنده كرد و به قيامت آورد و وارد بهشت كرد . خدا را شكر كه چه رفقايى در اينجا به ما داده است :

 «وَمَن يُطِعِ اللَّهَ وَالرَّسُولَ فَأُوْلئِكَ مَعَ الَّذِينَ أَنْعَمَ اللَّهُ عَلَيْهِم مِّنَ النَّبِيِّينَ وَالصِّدِّيقِينَ وَالشُّهَدَآءِ وَالصَّــلِحِينَ وَحَسُنَ أُوْلئِكَ رَفِيقًا»

  وقتى خبر مرگ عبدالله بن ابى يعفور را به امام صادق عليه‏السلام دادند ، ايشان بلند بلند گريه كردند و براى ايشان فرمودند : عبدالله به جهان آخرت رفت ، خدا به او خانه‏اى داد كه شمال و شرق و جنوب و غربش اين چنين است ؛ ديوارهاى آن وصل به ديوار خانه پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله ، اميرالمؤمنين عليه‏السلام ، حضرت مجتبى عليه‏السلام و ابى عبدالله الحسين عليه‏السلام است . شما اگر چنين زندگى را در قيامت ببينيد ، « الحمدلله رب العالمين » نمى‏گوييد ؟

اما آن كسى كه عمرى ناسپاسى كرده است ، مى‏گويد : اى كاش آفريده نمى‏شدم ، اما شما مى‏گوييد چقدر عالى است « الحمد لله » كه ما را آفريد 

منبع :
نظرات کاربران (0)
ارسال دیدگاه