عبادت با امور دنيايى

انسان مؤمن وقتى سر سفره مى‏نشيند ، از اول اين نيت را كرده است ، ديگر لازم نيست كه به زبان جارى كند ، به پروردگار عالم قلبا و عملاً گفته است : مى‏خورم تا توان بگيرم كه قدم مثبت بردارم .

وقتى سر سفره مى‏نشيند ، تا آخر عمرش هر لقمه‏ايى كه مى‏خورد ، عبادت است و پاداش دارد . زيرا كه خدا در قرآن مجيد مى‏فرمايد :

«كُلُواْ مِنَ الطَّيِّبَـتِ وَ اعْمَلُواْ صَــلِحًا»

 پس اين خوردن ، به امر خدا انجام مى‏گيرد . يا مؤمن وقتى گريه مى‏كند ، چه براى خدا ، چه براى حضرت سيدالشهداء عليه‏السلام، به امر خدا گريه مى‏كند چرا كه گريه مثبت ، مورد توجه خداست:

 «وَإِذَا سَمِعُواْ مَآ أُنزِلَ إِلَى الرَّسُولِ تَرَى أَعْيُنَهُمْ تَفِيضُ مِنَ الدَّمْعِ»

 آيات قرآن ، دعاى كميل ، عرفه و زيارت كه مى‏كنند ، گريه مى‏كنند . اين گريه عبادت است .

زن و شوهر ، دو رفيق ، دو اهل مسجدى كه همديگر را مى‏بينند و به چهره همديگر تبسم مى‏كنند ، اين تبسم در برابر چهره طرف مقابل ، صدقه دادن در راه خداست كه آن نيز عبادت است .

  نگاه كردن به چهره پدر و مادر ، گرچه هر دو كافر باشند ، عبادت است . ديگر ما چون و چرايى با پروردگار نداريم . خدا گفته من كريم هستم ، از زبان پيغمبر نيز گفته است كه به چهره پدر و مادرت با محبت نگاه كنى ، مزد مى‏دهم ، من كارى ندارم كه پدر و مادر تو چه كسى هستند . يا نگاه كردن به قرآن ، و لو نخواند و نگاه كردن به كعبه، عبادت است .

در خانه بيكار نشستم ، مى‏گويم : چرا عمرم را تلف كنم ؟ به همسرم مى‏گويم : بيا به ديدن فاميل برويم . از وقتى اين زن و شوهر براى صله رحم قدم برمى‏دارند ، تا وقتى به خانه برگردند ، براى آنها عبادت محسوب مى‏شود ، چون اين كار ، اطاعت امر از خداست .

 «يَصِلُونَ مَآ أَمَرَ اللَّهُ بِهِ أَن يُوصَلَ»

 لازم نيست كسى را كه مى‏روم ببينم ، مانند سلمان فارسى باشد ، مقيّد كه نكرده‏اند . ممكن است از نظر دينى ضعيف باشند ، كاهل نماز يا بى‏نماز باشند ، ولى من به عنوان طبيب معالج به ديدن بيمار مى‏روم ، چند بار كه بروم ، با او مى‏گويم و مى‏خندم ، با محبت حرف مى‏زنم و به او مى‏گويم : ما مؤمنين از شما خيلى خوش‏تر هستيم ، مسجد مى‏رويم ، با هم آشنا هستيم ، مشكلى براى ما به وجود مى‏آيد ، اهل مسجد مى‏آيند تا مشكل ما را حل كنند .

اين گونه او را تشويق مى‏كنم ، مى‏گويد : باشد ، ما نيز با شما به مسجد مى‏آييم ، ببينيم چه مى‏شود ؟ وقتى مى‏آيد و فضاى مسجد ، رفاقت ، محبت و دست دادن مردم به همديگر ، خانه هم ديگر رفتن ، دور هم جمع شدن ، در مسجد نماز جماعت ، منبر ، چايى ، هيأتى و غذايى هست ، پابند مسجد مى‏شود . هم صله رحم عبادت شد و هم گمراه و ضعيف الايمانى هدايت و تقويت شد .

پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد :

  « وَ ايمُ اللّه لِأن يَهدِىَ اللهُ  عز و جل عَلى يَدكَ رَجُلاً خَيرٌ لَك مِمّا طَلَعَتْ عَليهِ الشَّمسُ وَ غَرُبَتْ »

 به خدا سوگند ثواب اين هدايت براى تو از آنچه كه آفتاب بر او مى‏تابد و غروب مى‏كند بهتر است . صله رحم رفتى ، اما تجارت الهى كردى كه مقدار سودش را كسى نمى‏داند .

اين است كه پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آله مى‏فرمايد :

« طُولُ العُمْرِ فى طاعَةِ اللّهِ »

 يعنى اين نعمت تداوم داشته باشد و عمر قطع نشود و  چراغش زود خاموش نشود ، خوشبختى در عمر طولانى‏اى است كه در طاعت خدا هزينه شود و طاعت خدا عبارت است از مجموعه كارهاى مثبت ، چه درباره خدا ، چه درباره مردم و يا براى خودم و حتى براى بى‏دين‏ها .