برترى ارزش عمر بر ساير نعمت‏ها

در ميان جميع نعمت‏هايى كه به ما مرحمت شده است ، مادر و ظرف همه نعمت‏ها ، عمر است . عمر نبود كه اين همه نعمت نداشتيم ، اما چون هستيم ، تمام عالم را براى ما نعمت است :

 «وَسَخَّرَ لَكُمُ الَّيْلَ وَ النَّهَارَ وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومُ مُسَخَّرَ تُ بِأَمْرِهِ»

 يعنى همه اين نعمت‏ها را به طور رايگان در استخدام تو گرفتم . اگر كره زمين ، روز نداشت ، ما مى‏خواستيم روز و شب ، نور خورشيد و ماه را بخريم ، اصلاً نمى‏شد .

آنچه كه در اين عالم هست ، براى شما رام و مسخّر كردم و در اختيار شما قرار دادم ، ولى همه اين‏ها در ظرف عمر طلوع مى‏كند و الاّ اگر عمر و زمان در اختيار ما نبود ، طلوع نعمت معنا نداشت .

  رسول خدا صلى‏الله‏عليه‏و‏آله روى منبر به مردم رو كرد و پرسيد : بالاترين نعمت خدا چيست ؟ هر كسى اجازه گرفت ، بلند شد و نعمتى را ذكر كرد و حضرت فرمود : اين نعمت خوبى است ، اما جواب سؤال من نيست . همه حرف‏هاى خود را زدند ، آخرين نفر ، وجود مبارك اميرالمؤمنين عليه‏السلام از جا بلند شد ، عرض كرد : بالاترين نعمتى كه خدا به ما داده است ، نعمتِ « بودن » است . اين عمر ، نعمت خيلى بزرگى است .

اگر خاك بوديم ، هر چه حيوان هست ، از روى ما رد مى‏شد ، اما خداوند مشتى از خاك را جمع كرد و از طريق نطفه و رحم مادر ما را از حالت خاك بودن درآورد ، اين بدن ، روح ، عقل ، گوش ، چشم ، هوش و اين موجوديت را به ما داد . بعد از اين وجود ، نعمت‏هايى داده است كه ما با هزينه كردن صحيح آنها مى‏توانيم عرش را پاانداز خود كرده ، ملائكه را مستخدم خود كنيم .