وعده حق به مهاجرين الى الله

خدا در قرآن ، درباره اين گونه از مردم كه در دل اين همه فساد ، نسبت به خدا و پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهزندگى خود را جهت دادند ، مى‏فرمايد :

 «وَمَن يَخْرُجْ مِن بَيْتِهِ مُهَاجِرًا إِلَى اللَّهِ وَرَسُولِهِ‏ثُمَّ يُدْرِكْهُ الْمَوْتُ فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ»

 اين « على الله » به زبان فارسى يعنى به گردن من است . خدا مى‏فرمايد : پاداش كسانى كه به طرف من و پيغمبر صلى‏الله‏عليه‏و‏آلهجهت‏گيرى دارند ، بر عهده خود من است .

خدا خلف وعده ندارد . وقتى عمر در دو مسير عبادت و خدمت هزينه مى‏شود ، دربِ تجارتى با منافع ابدى ، جاويد ، خالد و هميشگى باز مى‏شود و انسان در ارتباط با آن منافع جاويد ، از لذّت‏ها ـ نه يك لذت ـ برخوردار مى‏شود كه قابل بازگو كردن نيست . حتى شعاع بخشى از آن لذت‏هاى را در اين دنيا نصيب او مى‏كنند ؛ لذت از خدا ، انبيا ، اعمال ، عمر و عبادت . اين لذت‏ها شعاعى از آن لذت‏هاى بى‏نهايت است .

پيرمرد هشتاد ساله‏اى بود كه خيلى سخت راه مى‏رفت . به او گفتم : چرا اين قدر اوقات تلخى مى‏كنى ؟ گفت : هوا را نگاه كردم ـ در كثرت چراغ‏ها به نظر مى‏زد كه  صبح صادق دارد طلوع مى‏كند ـ گفتم : مگر چه چيزى را از دست دادى ؟ گفت : دارم دق مى‏كنم كه من هشتاد سال است كه نماز شبم ترك نشده ، اما امشب اين نماز از دست من رفت . وقتى به او گفتم : هنوز دو ساعت به اذان صبح مانده است ، از خوشحالى داشت پر مى‏زد .

اين لذت‏ها را به آدم مى‏چشانند كه واقعا از عبادات لذت مى‏برد . از زحمات ، كار كردن ، رسيدگى به خانواده . كسل ، غصه دار و رنجيده خاطر نيست . پير كه مى‏شود ، باز براى عبادت و خدمت سر حال است .

 پايكوبان ، دست افشان مى‏روم

 تا بر سلطان خوبان مى‏روم

 شعاعى از آن لذت‏هاى بى‏نهايت را به آدم مى‏چشانند :

 «فَقَدْ وَقَعَ أَجْرُهُ عَلَى اللَّهِ وَكَانَ اللَّهُ غَفُورًا رَّحِيًما»

 غير از اين كه پاداش اين‏ها بر عهده خودم است ، در پرونده آنان نيز گناهى را نمى‏گذارم بماند . همه را مى‏آمرزم و رحمتم را نصيب آنها مى‏كنم .

اين پاداش براى زمانى است كه عمر در دو راه هزينه مى‏شود ؛ عبادت و خدمت ، كه انسان را به تجارتى با سودهاى بى‏نهايت وصل مى‏كند .