سقوط انسان‏ها

 « إِنَّ شَرَّ الدَّوَآبِّ عِندَ اللَّهِ »

 شرترين جنبده كسى است كه عقلش، گوشش، زبانش تعطيل شده است! هشتاد سال هنوز نيامده بپرسد كه تكليف من چيست؟! فقط خوش گذرانده و  پژمرده شده و ديگر موقع مردن او است! يك بار نرفته دست به دامن يك معلم الهى بزند و بگويد: بالاخره تكليف ما در اين عالم هستى چيست؟ زبان او تعطيل است! يك بار نيامده به حكمت الهى گوش كند! چون اگر گوش مى‏داد، هدايت مى‏شد! گوش او تعطيل است، زبان سؤال هم تعطيل است، پس وقتى ابزار عقل تعطيل باشد، عقل هم مى‏ميرد! آنوقت كار به جايى مى‏رسد كه خدا به پيغمبر مى‏فرمايد:

 « وَ مَآ أَنتَ بِمُسْمِعٍ مَّن فِى الْقُبُورِ »

 اين كه ديگر عقلى برايش نمانده كه با او حرف مى‏زنى! اين كه گوشى ندارد، اين كه زبانى ندارد! اين يك حركت شكمى و شهوتى دارد و دو روز ديگر هم خاموش مى‏شود، او را درون خاك گذاشته و روحش به عذاب ابد دچار مى‏شود، به او چه مى‏گويى؟

حالا كه انسان فوق كل موجودات عالم است، حتى از نظر قوه و استعداد فوق ملائكه است. دو تا كار بايد در فوقيت انجام داد: يكى بايد او را رشد داد، يكى هم بايد حفظش كرد! راه رشد و حفظش هم پيوند با وجود مقدس او و حركت به سوى اوست!

 «وَ أَنَّ الرَّاحِلَ إِلَيْكَ قَرِيبُ الْمَسَافَةِ»

  اين مقدمه مطلب بود.