انسان ظرف انعكاس اسماى الهى

 « وَلِلَّهِ الأَْسْمَآءُ الْحُسْنَى فَادْعُوهُ بِهَا »

  خداوند خودش در قرآن مى‏گويد كه داراى اسماى حسنى است. حسنى افعل تفضيل است و به اعتبار كلمه اسماء مونث آمده، براى خدا اسماى حسنى است. ائمه ما بايد قرآن را معنى كنند، امام صادق نود ونه اسم را مى‏شمارند كه با اللّه شروع مى‏شود:

 «وَ هِيَ اللَّهُ الاْءِلَهُ الْوَاحِدُ الْأَحَدُ الصَّمَدُ الْأَوَّلُ الآْخِرُ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ الْقَدِيرُ الْقَاهِرُ الْعَلِيُّ الْأَعْلَى الْبَاقِي الْبَدِيعُ الْبَارِئُ الْأَكْرَمُ الظَّاهِرُ الْبَاطِنُ الْحَيُّ الْحَكِيمُ الْعَلِيمُ الْحَلِيمُ الْحَفِيظُ الْحَقُّ الْحَسِيبُ الْحَمِيدُ الْحَفِيُّ الرَّبُّ الرَّحْمَنُ الرَّحِيمُ»

 بعد مى‏فرمايد: هر كسى كه اين نود و نه اسم را بشمارد:

 «دخل الجنة»

اهل بهشت است! اين شمارش شمردن تسبيحى نيست، شمردن زبانى هم  نيست، امام مى‏فرمايد: اينكه اين نود و نه اسم را در خودتان بشماريد، يعنى وقتى مى‏گويى يا عفوّ، وصل به اين عفو شوى و تو هم اهل عفو شوى! وقتى مى‏گويى يا رزاق، تو هم بشوى نان رسان! وقتى مى‏گويى يا رحيم، تو هم بشوى درياى رحمت! وقتى مى‏گويى يا كريم، تو هم كريم بشوى! وقتى مى‏گويى يا جواد، تو هم اهل جود بشوى! معنى آن اين است كه آقا تو در اين عالم ظرف تجلى صفات پروردگار بزرگ عالم هستى و مقام تو مقام مادون خدا و مافوق مقام كل موجودات مى‏باشد! تو وسط عالم خلقت قرار دارى، هر چه در عالم خلقت است پايين‏تر از تو و تو از كل بالاتر هستى و مقام مافوق تو فقط خداست! ديگر دنبال مقام مافوق نگرد. سراغ جبرئيل هم نرو، سراغ ملك الموت هم نرو.

امام صادق  عليه‏السلام مى‏فرمايد: به ملك الموت گفته‏اند: وقتى بالاى سر بنده مؤمن قابل قبول من مى‏روى براى اينكه جانش را بگيرى از او اجازه بگير! در جا وارد نشو و جان بنده من را بگير! تعبير امام اين است كه خدا به ملك الموت مى‏گويد: مانند غلام حلقه به گوش با كمال تواضع كنار بستر بنده من مى‏ايستى و بعد اجازه مى‏گيرى!

  امام صادق  عليه‏السلام مى‏فرمايد: تمام انسان‏ها را هم اجازه نداشته قبض روح كند، از جمله، دو نفر را حضرت اسم مى‏برد و مى‏فرمايد: پيغمبر و اميرالمؤمنين را، خدا نگذاشت ملك الموت قبض روح كند، فرمود: حريم تو با حريم اين دو تا خيلى فرق مى‏كند، تو آنجا نمى‏توانى بروى، اگر بروى خاكستر مى‏شوى! آنجا جاى تو نيست. پيغمبر من خواست جان بدهد، على شب نوزدهم شمشير خورد، شب بيست و يكم خواست جان بدهد، خودم جان اين دو نفر را مى‏گيرم! اين مقام انسان است! شهداى كربلا هم اين مقام را داشتند.