آخرت آباد و همنشينى با اوليا

قرآن بعد از بيان داستان قارون كه ريشه‏هايش را در گل فرو برده بود. چون قارون در قرآن سمبل دلار و پول است! همه چيز خرج شود براى توليد پول! زندگى، زن، بچه، فكر، عقل، مغز، روح، نفس، فعاليت، عمر، همه! اين حالت قارون است، و هر قارونى و هر كسى كه اين طور است! عاقبتش را مى‏گويد و بعد رو مى‏كند به تمام بندگانش:

اين سراى باقى، اين سراى هميشگى، اين بهشت ابد، اين رضايت دائم من، اين همنشينى با انبياء و شهدا و صديقين و صالحين! كسانى كه مربوط به عالم آخرت هستند.

 « تِلْكَ الدَّارُ الْأَخِرَةُ نَجْعَلُهَا لِلَّذِينَ لاَ يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِى الْأَرْضِ »

 براى كسانى كه لجن باز نشدند! براى كسانى كه ريشه در خاك ندواندند و شاخ و برگ خاكى در نياوردند! چون تمام اين برنامه هايى كه در تمدن جديد  مى‏بينيد، شاخ و برگ همين لجن است، هيچ چيز نيست، ولى قيافه قشنگى دارد! ريشه‏هاى درختان همه در گل است، ولى تنه و شاخ و برگ آن ظاهر قشنگى دارد! ذات ذلت است:

 «و انا عبدك الضعيف الذليل الحقير المسكين المستكين»

 تو كه ذاتت ذلت و ندارى و فقر است، ذاتت نياز به خداست! تو نبايد در روى اين زمين با لجن بازى خودنمايى كنى!

 تواضع سر رفعت افرازدت

 تكبر به خاك اندر اندازدت

 تو بايد در مقابل خدا مانند خود زمين ذلت نشان دهى!

 « جَعَلَ لَكُمُ الْأَرْضَ ذَلُولاً »

« لاَ يُرِيدُونَ عُلُوًّا فِى الْأَرْضِ وَلاَ فَسَادًا »

 خود زمين را به تنهايى ببينيد هيچ فسادى ندارد! زمين منبع معادن است، منبع عالى‏ترين گياهان است، منبع عالى‏ترين گلهاست! تو كه مولود زمين هستى بايد منبع عالى‏ترين گلها باشى، منبع عالى‏ترين حالات انسانى باشى، منبع عالى‏ترين حالات اخلاقى باشى، منبع عالى‏ترين عبادتها باشى! عين مادرت عمل كن، مادرت را ببين چكار مى‏كند!؟ زمين، اين محل ولادت خودت را نگاه كن، ببين چقدر بركت و منفعت دارد! پيغمبر وقتى بچه‏ها و جوانها را مى‏ديدند، سفارش مادر را سه بار مى‏كردند! مى‏گفتند: آقا با پدر و مادر چكار بكنيم؟ مى‏فرمودند:

  «أُمَّكَ أُمَّكَ أُمَّكَ»

 زير پايت را نگاه كن ببين زمين منبع خير است، تو هم منبع خير باش! ببين زمين فساد ندارد، تو هم فساد نداشته باش! هر چه فساد روى زمين است مال اين آدمهاى لجنى است:

 « ظَهَرَ الْفَسَادُ فِى الْبَرِّ وَ الْبَحْرِ بِمَا كَسَبَتْ أَيْدِى النَّاسِ »

 و الا تا انسان روى زمين نبود كه زمين پاك صد در صد بود.

 « وَ الْعَـقِبَةُ لِلْمُتَّقِينَ »

 من عاقبت خوش را، عاقبت نيك را براى اهل تقوا قرار دادم! اهل تقوا يعنى همان كسانى كه ريشه وجودشان را در ياد خدا و توجه به خدا كاشتند و شاخ و برگ وجودشان شده ايمان، عشق، مهر، صفا، صميميت، آزادگى، كرامت، اصالت، شرافت، خير، علم، معرفت، فضيلت، بصيرت، بينايى! اين‏ها شاخ و برگ اهل خداست:

 « ضَرَبَ اللَّهُ مَثَلاً كَلِمَةً طَيِّبَةً كَشَجَرَةٍ طَيِّبَةٍ أَصْلُهَا ثَابِتٌ وَ فَرْعُهَا فِى  السَّمَآءِ * تُؤْتِى أُكُلَهَا كُلَّ حِينِ »

 ايشان چه آزاد بودند و چقدر ارزش داشتند! اينها فقط دور خدا طواف مى‏كردند.