آفات زبان

يك روز پيامبر به اميرالمؤمنين عليه ‏السلام سفارش فرمود:

 «مَنْ خَافَ النَّاسُ لِسَانَهُ فَهُوَ مِنْ أَهْلِ النَّارِ»[9]

 هر كس مردم از زبانش بترسند او اهل جهنم است و در روايتى ديگر فرمود:

مستقيم و برقرار نمى‏ماند ايمان كسى، مگر اينكه قلبش مستقيم باشد، و قلب  مستقيم نمى‏شود مگر اينكه زبانش درست باشد، زبان نادرست، قلب درست را خراب مى‏كند.

اميرالمؤمنين عليه ‏السلام مى‏فرمايد:

 «اللِّسَانُ سَبُعٌ»[10]

 زبان درنده است، اگر رهايش كنيد زخم مى‏خوريد.

پيغمبر گرامى اسلام  صلى‏ ال له‏عليه ‏و‏آله مى‏فرمايد:

 «وَ لاَ يَعْرِفُ عَبْدٌ حَقِيقَةَ الاْءِيمَانِ حَتَّى يَخْزُنَ مِنْ لِسَانِه»

 كسى كه زبانش را پنهان نكند عرفان به ايمان پيدا نمى‏كند.

اميرالمؤمنين عليه ‏السلام مى‏فرمايد:

 «مَا مِنْ شَيْءٍ أَحَقَّ بِطُولِ السِّجْنِ مِنَ اللِّسَان»

 اگر زمانى بخواهم به زندانى طولانى كسى را محكوم كند، زبان او را حكم حبس ابد مى‏دهم.

پيغمبر گرامى اسلام  صلى‏ الله ‏عليه ‏و‏آله در روايتى ديگر مى‏فرمايد:

  خدا قسم خورده كه هيچ چيزى را مثل زبان عذاب نكنم![13]

زبان در قيامت به خداوند متعال عرض مى‏كند: چرا مرا اينطورى مبتلا كردى؟ خطاب مى‏رسد: چون سه كار كردى، يكى: آبروى مردم را بردى؛ دوم: با حرف زدن مال مسلمانى را به خطر انداختى؛ سوّم: با حرف زدن تو خون مسلمانى ريخته شد.