عنايت خاص پروردگار به انسان

اراده پاك و با عظمت وجود مقدس حضرت حق است كه از ميان تمام موجودات عالم، انسان را به عنوان يك موجود خاص انتخاب كرده است.

ظرفيتى كه به اين موجود از نظر استعداد عنايت كرد به كمتر موجودى عنايت فرموده است و به معراجى كه براى انسان قرار داده، براى هيچ يك از موجودات قرار نداده است.

او يك موجودى است كه اگر مطابق دستور كار كند، به سرّ عالم و به عمق عالم ملكوت، به باطن خلقت راه پيدا مى‏كند.

وقتى پيامبر عظيم الشأن اسلام در دعاهاى خودشان به وجود مقدس حق عرض مى‏كنند:

 «اللهم ارنى الاشياء كما هى»

 حقايق را آنطور كه هستند به من نشان بده و همه حقايق براى حضرت تجلى مى‏كند و وجود مقدس او داراى مقام جمع الجمعى مى‏شود، دلالت دارد بر اينكه  ميدان پرواز انسان از ميدان پرواز همه موجودات حتى ملائكه وسيع‏تر است.

قرآن مجيد مى‏فرمايد:

 « وَكَذَ لِكَ نُرِى إِبْرَ هِيمَ مَلَكُوتَ السَّمَـوَ تِ وَالْأَرْضِ »

 در كتابها نوشته‏اند: نزديك‏ترين همسايه منظومه شمسى كه ديوار به ديوار ما و چسبيده به ما است و يك گوشه بسيار كوچكى از منظومه را اشغال كرده است؛ و آن محيطى كه اين ستاره اشغال كرده، نسبت به همه عالم نقطه صفر هم حساب نمى شود.

آن وقت قرآن مى‏فرمايد: همه خلقت را نشان ابراهيم داديم، چرا كه ظرفيتش را داشت.

اين گستردگى ظرف انسان را براى همه قرار داده است، اين معراج و اين حركت را براى همه قرار داده است و اين امانت را فقط و فقط به انسان سپرده است:

« إِنَّا عَرَضْنَا الْأَمَانَةَ عَلَى السَّمَـوَ تِ وَ الْأَرْضِ وَ الْجِبَالِ فَأَبَيْنَ أَن يَحْمِلْنَهَا وَ أَشْفَقْنَ مِنْهَا »

 سراغ هر موجودى را از اين عالم گرفتم، از همه آسمانها و زمين و جبال، كه اين امانتم را به آنها بدهم، از من عذر خواستند و گفتند: ما تحمل آن را نداريم و من به آنها رحم كردم و ندادم.

 « وَ حَمَلَهَا الاْءِنسَـنُ »[3]

  اما انسان استعداد قبول آن را داشت و به او دادم.

اين امانت قرآن و نماز است، حلال و حرام خدا است، مسائل عالى معنوى و حكمت است.