لياقت انسان براى راه يابى به پيشگاه ربوبى

از ميان آفريده هاى بى شمار ، جن و فرشته و انس لايق و اهل عبادت ويژه اند و از ميان اين سه گروه ، انسان در اين زمينه جايگاه خاصى دارد و نردبانى براى اوست كه مى تواند از ديگران بالاتر رود ، تا جايى كه ملكوت عالم را بشناسد و به اسرار آن آگاه شود و به بارگاه ربوبى راه يابد و به مقام قرب حق برسد ، لحظه اى توجه به اين همه لطف و مهر خداوندى ، انسان را سرمست و ديوانه مى كند و به حقيقت سوگند ، جا دارد به سبب همين توفيق همه هستى خود را وقف عشق و پرستش حق كند .حضرت امام زين العابدين (عليه السلام) كه معنى انس با خدا و شيرينى و لذّت عبادت را چشيده است ، در مقام مناجات به حضرت محبوب عرضه مى دارد :اى خدايى كه به من اذن و اجازه دعا و سخن گفتن با خود را داده اى .اگر حضرت او اجازه مناجات به درگاهش را نمى داد چه كسى جرأت و قدرت دعا و سخن گفتن داشت ؟« أَيْنَ التُّراب وَرَبُّ الأَرْباب ؟ ».انسان خاكى كجا و پروردگار همه فرمانروايان كجا ؟ !و نيز آن حضرت به محبوب ازل و ابد عرض مى كند :« إلهى ! تَصاغَرَ عِنْدَ تَعاظُمِ آلائِكَ شُكرى وَتضاءَلَ فى جَنْبِ إكرامِكَ إيّاىَ ثَناىَ وَنَشرِى ».معبودا ! در برابر بزرگى نعمت هايت سپاسم اندك و كوچك مى نمايد و ستايش و گزارشم در برابر آن همه اكرام و احترامى كه بر من نهادى كم و ناچيز است .در هر صورت كرامت و ارزش كامل و حقيقى انسان هنگامى تحقق مى يابد كه دعوت حضرت حق را اجابت كند و به تكاليف و مسؤوليت هاى شرعى و انسانى اش عمل نمايد و در برابر دعوت شيطان و حزب او ، به ويژه در اين عصر پر از فساد و فتنه و آشوب « نه » بگويد و به سينه نامحرم دست ردّ بزند .