انديشه در خلقت زنبور عسل‏

خداوند متعال در اين باره به انديشه دستور مى‏دهد و مى‏فرمايد كه با مَركب فكر مى‏توان به او رسيد:

«إن في خلق السماوات والأرض واختلاف الليل والنهار لآيات لأولي الألباب».[6]

يقيناً در آفرينش آسمان‏ها.و زمين، و آمد و رفت شب و روز، نشانه‏هايى [بر توحيد، ربوبيّت و قدرت خدا] براى خردمندان است.

«وأوحى ربك إلى النحل أن اتخذي من الجبال بيوتا ومن الشجر ومما يعرشون * ثم كلي من كل الثمرات فاسلكي سبل ربك ذللا يخرج من بطونها شراب مختلف ألوانه فيه شفاء للناس إن في ذلك لآية لقوم يتفكرون».[7]

و پروردگارت به زنبور عسل الهام كرد كه از كوه‏ها و درختان و آن‌چه [از دار بست‏هايى] كه [مردم] بر مى‏افرازند، براى خود خانه‏هايى برگير. آن‌گاه از همه محصولات و ميوه‏ها بخور. پس در راه‏هاى پروردگارت كه براى تو هموار شده [به سوى كندو] برو. از شكم آن‌ها [شهدى] نوشيدنى با رنگ‏هاى گوناگون بيرون مى‏آيد كه در آن درمانى براى مردم است. قطعاً در اين [حقيقت] نشانه‏اى [بر قدرت، لطف و رحمت خدا]ست براى مردمى كه مى‏انديشند.

قرآن مى‏فرمايد کافی است از میان این همه مخلوق تنها در زندگی زنبور عسل انديشه كنيد.[8]

دانشمندان تا حال به اين نتيجه رسيده‏اند كه زنبورها، كه موجودات بسيار كوچكى هستند و حتى از سر انگشت انسان هم كوچك‏ترند، براى اداره امور زندگى خویش، از 460 دانش گوناگون استفاده مى‏كنند. حال، پرسش اين است كه خدا اين 460 رشته علم را در كدام قسمت و کدام عضو اين حيوان قرار داده است؟ اگر سر زنبور را قطع كنند و مغزش را بشكافند، اندازه آن بسيار كوچك است، ولى واقعاً به 460 دانش آگاه است كه يكى از آن‌ها علم هندسه است. هنوز در كره زمين مهندسى به دقت زنبور عسل نيامده است. زنبور در لانه‏اش حدود نهصد تا هزار حفره شش‌گوش مى‏سازد. البته، فقط عده‏اى از آن‌ها لانه مى‏سازند. دقيق‏ترين ميلى‏مترسنج‏هاى عالم را در اين لانه به كار گرفته‏اند، طوری که خانه‏هاى ساخته شده با هم هيچ تفاوتى ندارند.

دستگاه‏هايى هم كه در بدن این حشره است بسيار اعجاب‏آور است. زنبور وقتى روى گُل مى‏نشيند سعى مى‏كند شيره گل را بمكد. اكثر گل‏هايى كه زنبور روى آن‌ها مى‏نشيند تلخ‌اند. در بدن این موجود دستگاهى وجود دارد كه مواد تلخ را جذب مى‏كند و اين در حالى است كه ما انسان‏ها از مواد تلخ فرارى هستيم، ولى او عاشق مواد تلخ است. او مواد تلخ گل را به شيرين‏ترين مواد عالم تبديل مى‏كند و به گونه‏اى اين مواد را مى‏سازد كه بر خلاف تمام مواد عالم ضدّ ميكرب است. هندوانه، لوبيا و حتى لباس‏هاى ما ميكرب مى‏گيرند. شكر فاسد مى‏شود، اما عسل طبيعى زنبور، اگر هزار سال هم بگذرد، حتى در ميان آشغال، ميكرب قبول نمى‏كند. زنبور عسل سالم‏ترين مواد عالم را، آن هم به صورت ضدّ ميكرب، مى‏سازد و عسل ماده‏اى است كه براى هر بيمارى‌ای در اين عالم مفید است.

اگر زنبور عسل را در منطقه‏اى كه اصلاً گُل ندارد يا دست‏كم چهارده فرسخ با گل فاصله دارد قرار دهند، مهندس راه‌شناس کندو منطقه گل‌دار را پيدا مى‏كند و بعد به لانه خود برمى‏گردد تا به بقیه اطلاع دهد.

این مهندس راه‏شناس جلوى اين شش هزار زنبور ده سانت بلند مى‏شود و آن‌ها همه مى‏فهمند كه بايد ده متر بالا بيايند و هم‌چنين در حركت عرضى مى‏فهمند که دو فرسخ بايد عرضى بروند. مى‏روند و به گل‏ها مى‏رسند و هنگام شب باز مى‏گردند.

«أفي الله شك فاطر السماوات والأرض».

آیا باز هم در وجود خدا شك داريد؟ امام صادق، عليه‌السلام، مى‏فرمايد:

آن‏چه خدا در بدن فيل ساخته را در بدن پشه هم ساخته است، به اضافه اين كه فيل دو پر ندارد، ولى پشه دو پر هم اضافه‏تر از فيل دارد.[9]

آن‌چه در بدن فيل است در بدن پشه خلاصه شده است. واقعاً، پروردگار چه شعورى به حيوانات داده است!