آفرينش حكيمانه

متأسفانه ما فكر خود را به همه چيز مشغول مى كنيم، اما يك بار مطالعه نمی‌کنیم كه كجایيم و چه مى كنيم؟ برای همین، در كارهای خود فكر نمی‌کنیم، در ازدواجمان فكر نمی‌کنیم، و... . چگونه ممکن است با این وصف در زمره كسانى نباشيم كه در هنگام بررسى میزان عقل در قیامت محكوم می‌شوند؟ اما اگر درباره خدا ونعمت هاى او بينديشيم و با فكر خویش به او برسيم، کم کم، مركز اسماء و صفات الهی مى شويم و آن قدر ارزش مى‌یابیم كه مقاممان در طول مقامات انبيای الهی قرار مى گيرد و در قيامت نیز با آنان محشور مى شویم.

نکته مطلب در به کارگیری فکر در اين است كه در دنیا و آخرت همنشین و گرفتار افرادى چون يزيد و معاويه و ابوسفيان و ابوجهل نباشیم، بلكه در كاروان متفكران و صاحبان عقل قرار گيریم؛ در زندگی خود، خدا را گم نكنيم و از وجود مقدّسش غفلت نورزيم؛ به آفرينش خداوند بينديشيم، خداوندى كه آفرينش اش همه از روى حكمت است.

برای نمونه، اگر دقت كنيم مى بينيم كه خداوند گياهان را به رنگ سبز آفريده است، چون سبز بهترين رنگ‌هاست. وقتی انسان در چمنزاری گردش می‌كند یا به منظره سرسبزی نگاه می‌کند، افسردگى اش از بين مى رود و دلش باز مى شود.[xi] این خاصیت رنگ سبز طبیعت است. برای همین، اگر گياهان به رنگ سرخ بودند، گردش در چمنزار يا دیدن جنگل صفابخش نبود و براى اعصاب نیز زيان داشت. اگر گياهان به رنگ سياه بودند، آیا افسردگى را از دل مى بردند؟ آيا بشر در اين هنگام تفريح گاهى داشت؟ آيا دل تنگى بشر دائمى نمى شد؟ اگر رنگ همه گياهان زرد و منظره پاييز هميشگى بود، چه مى شد؟ اگر گياهان سفید رنگ بودند، آيا مى توانستيم چشم صحيح و سالمى داشته باشيم؟

رنگ سفيد چشم انسان را مى زند. از این رو، پزشكان براى زندگى در مناطق برفی عينك مخصوصى را لازم مى دانند. آيا اختيار رنگ سبز براى گياهان، در ميان همه اين رنگ، نشانه عقل و حكمت سازنده آن نيست؟