بصيرت از ديدگاه قرآن

قرآن كريم بحث بسيار مهم و ريشه دارى را درباره بصير وأعمى مطرح فرموده است. براى أهل حقيقت نیز ثابت و يقينى است كه آن‌چه در ظاهر انسان مى گذرد، در باطن او هم مى گذرد. اميرالمؤمنين، عليه‌السلام، مى فرمايد:

همان طور كه جسم انسان بيمار مى شود، باطن انسان هم بيمار مى شود.[40]

یعنی همان طور كه انسان از چشم ظاهر برخوردار است، از چشم باطن هم برخوردار است. پس، همان طور كه ممكن است يك نفر كور باشد و اشيا را در ظاهر نبيند، ممكن است باطن يك نفر هم كور باشد و حقايق را نبيند. مايه هاى ديد باطن به همه انسان ها داده شده و علاج كورى باطن امكان‌پذیر است که شاهد آن توبه واقعى تائبان عالم است. آری، افرادى كه جداى از حق مى زيستند و به حق فكر نمى كردند و گوش آن‌ها به تعبير قرآن، دچار بيمارى «وقر» و سنگين بود، با توبه به راه حق برگشتند و بیماری‌های باطنی‌شان درمان پذیرفت.

سيزده سال تمام، پيامبر اسلام، صلى‌الله‌عليه‌وآله، حكيمانه‌ترين و زيباترين حرف ها را زدند، ولى بعضی گويى كر بودند و آن‌گونه كه باید صدای ایشان را نمى شنيدند.