دنيا در نظر كوردلان و روشن دلان

هُشام بن حكممى گويد: موسى بن جعفر، عليه‌السلام، به من فرمودند:

«يا هشام ان لقمان قال لابنه».

اى هشام، لقمان به پسرش فرمود:

«يا بُنى ان الدنيا بحر عميق قد غرق فيها عالم كثير».

پسرم، اين دنيا درياى عمیقى است كه امت هاى زيادى در آن غرق شده اند.

قوم نوحو عادو ثمودو لوطو اصحاب رسّو اقوام ديگر مثل خاندان پهلوىو مغولو تيمورو ... در اين دريا غرق شدند. تنها کسی در این دریا غرق نمی‌شود که دستش به خدا بند باشد و خدا او را به تعبير على، عليه‌السلام، در دعاى كميلبا رحمت خود نگه دارد:

«واحفظنى برحمتك».

تنها اوست که غرق نمى شود، هر چند در اين دريا گرفتار امواج خطرناك شود. زیرا متمسك به خدا و قرآن و امامان غرق شدنی نیست.

«فلتكن سفينتك فيها تقوى اللَّه وحشوها الايمان».

اگر مى خواهى در اين دنيا غرق نشوى، كشتى خودت را تقوا و بار آن را ايمان قرار بده.

تقوا خوددارى کردن از گناه است. در قرآن، از گناه به «اوزار» تعبير شده است که جمع «وزر» به معنى بار سنگين است. اگر در دريا بار کسی سنگين باشد، فرو مى رود، اما اگر سبكبار وارد دريا شود يا شنا كند و يا با كشتى برگردد، غرق نمى شود. در قيامت، پل صراط طاقت بار گناه را ندارد. لذا پُل مى شكند و کسی که بر آن ایستاده در جهنم فرو مى رود.

«وشراعها التوكل».

بادبان اين كشتى را كه برای این‌که در این دريا سرگردان نشوی، توكل و اعتماد به خدا قرار بده. قرآن مى فرمايد:

«وعلي الله فليتوكل المؤمنون».

پس بايد توكل كنندگان فقط بر خدا توكل كنند.

«وقيّمها العقل».

عقل را كشتيبان قرار بده.

«وسُكانّها الصبر».

لنگر اين كشتى را استقامت در برابر مشكلات و پيشامدها قرار بده.

یعنی اگر اهل تقوا و توكل و صبر و عقل و ايمان باشى، از اين دريا به آسانی عبور می‌کنی و در آن سو به آغوش رحمت خدا مى رسى، ولی اگر اين‌ها را نداشته باشى، غرق شدنت قطعى و مسلّم است.