فتح مكه، فتح بدون خشونت

روز فتح مكه، هر چند پيامبر صلّى الله عليه و آله و سلّم به حضرت علي عليه السلام دستور داده بود كه فرياد برآورد: «اَلْيَوْمُ يَوْمُ الْمَرْحَمَةِ»، ولي وقتى پيامبر وارد مكه شد، هنوز رنگ‌هاي همه پريده بود، قبل از اين كه اين ترس مردم را ناراحت كند، حضرت اين آيه را بر مردم مكه خواند: }لاَ تَثْرِيبَ عَلَيْكُمُ الْيَوْمَ، به خدا قسم، من كارى با شما ندارم و آمدم به شما بگويم كه آزاديد و راحت باشيد.

اصلاً در فرهنگ جنگ‌‌هاي جهان، كسى را با اين صفات در جنگ‌هاي خود سراغ ندارد. ملت‌هاي ضعيف با كسى جنگ ندارند، ولي قلدرها مال، جان، فكر و ناموس، آن‌ها را بى‏تقصير، به يغما مى‏برند. دشمنان پيامبر، سيزده سال هر كارى دلشان خواسته بود، انجام دادند؛ امّا وقتى قدرت به دست پيغمبر رسيد، او عفو كرد. پيغمبر شروع به جنگ نكرد، و همين‌طور تربيت‏شدة پيغمبر هم شروع به جنگ نكرد. ملت مسلمان هم وقتى به ايران آمده بود، پيشنهاد اسلام و قرآن داد، امّا ايرانى‏ها اين پيشنهاد را قبول نكردند و در واقع، اين خود ايراني‌ها بودند كه جنگ را آغاز كردند؛ چون معتقد بودند كه مي‌توانند اين گرسنه‏ها را دو روزه از بين ببرند، و هر چه ملت اسلام پيغام داد كه ما جنگ نداريم و تنها براى تبليغ دين آمديم، ايراني‌ها گفتند: ما اين گرسنه‏ها و پابرهنه‏ها را بيرون مى‏كنيم. به شما نباورانند كه مشتي پابرهنه، به ايران حمله كردند و دار و ندار ما ايراني‌ها را برداشتند و بردند. هيچ كدام از اين سخنان، سخنان صحيحي نيست. اصلاً چنين سخني فقط از روي تعصّب ملى است. اصلاً اسلام چنين فرهنگي را تبليغ نمي‌كرد. در اين فرهنگ، يغماگرى روا نبود؛ غارت پذيرفته نبود؛ بلكه اسلام آمد كه يغماگران و غارتگرها را تربيت بكند.