وزن اجسام نامريى‏

اجسام جهان داراى وزن است؛ يعنى آنچه در عالم محسوس و مشهود قرار گرفته، وزن دارد و بشر اكنون تا جايي پيشرفت كرده كه توانسته به وزن اشيا دست پيدا كند؛ چون تعيين وزن در هر شيء‌اي مخصوصاً در هنگام بهره بردن از آن، مسأله‌اي مهم است. شايد بسيارى از موجودات عالم غيب هم وزن داشته باشند و هم‌چنين بسيارى از ناديدنى‏ها عالم. امام زين‏العابدين عليه السلام در صحيفة سجاديه عقيده دارد كه هوا وزن دارد؛ ما هوا را نمى‏بينيم، اما هوا وزن دارد، و اين نكته، امر مسلمى است. از اين وزن معينى كه خدا به هواى كره خاك داده است، نتايج مثبتى عايد عالم حيات شده است. در اين موضوع، بهتر است به كتاب‌هاى علمى مراجعه شود. در اين كتاب‌ها، منافع وزن هوا را ذكر كرده‏اند.[2]

امام زين‏العابدين عليه السلام مى‏فرمايد:

«سُبْحَانَكَ تَعْلَمُ وَزْنَ الْفَيْ‏ءِ وَ الْهَوَاءِ» [3]

پاك و منزّهي تو خدايى كه وزن سايه و وزن هواى دور كره زمين را مى‏دانى.

اكسيژن و ازت، مركّب از اتم‌هاى بى‌شمارى است، در اين جو، اين اتم‌ها داراى وزن هستند كه از آن‌ها تعبير به وزن اتمى مى‏كنند.[4]

در كتاب‌ها نوشته‏اند كه اگر سوزنى را روى زمين بگذارند و نوك سوزن به طرف آسمان باشد و تة سوزن روى زمين، بعضى از اتم‌ها به قدرى ريز هستند كه صد هزار عدد از آن‌ها سر آن سوزن به راحتى جا مى‏گيرند و احساس تنگى جا هم نمى‏كنند. تازه هر كدام از آن‌ها داراى ذراتي به نام الكترون، هستة مركزى پروتونى و نوترونى هستند[5] و هر كدام از آن ذرات هم وزن دارند. از كوچك‌ترين جزء عالم تا بزرگ‌ترين شى‏ء جهان كه شايد عرش[6] باشد، وزن دارد. عرش آن قدر بزرگ است كه اين عالم، نه منظومة شمسى كه تنها گوشة كوچكي از آن است، در برابر آن، مانند حلقه‏اى در مقابل جهان است. خلاصه اين كه مجموع موجودات جهان ما، داراى وزن هستند.