فاصله گرفتن انسان از اولياى الهى‏

هر مقدار، فاصلۀ خانواده‏ها و جوامع انسانى از اولياى الهى و مردان پاك راه حق زياد شود، حكومت بيچارگى و ذلت بر آن‌ها زياد مى‏شود، و هر مقدارى كه انسان به مخلصين پيشگاۀ حضرت ربوبى نزديك گردد، شيطان و عوامل شيطانى از او دور مى‏شوند.

بعد از اين كه خداوند شيطان را از جايگاهي كه داشت، راند و او را مورد لعنت خود قرار داد، او از خداوند خواست كه تا روز رستاخيز به او مهلت بدهد و خداوند نيز اين مهلت را به او داد. آن جا شيطان بنى‏آدم را به دو قسمت تقسيم كرد؛ نسبت به عمومشان گفت:

}فَبِعِزَّتِكَ لَأُغْوِيَنَّهُمْ أَجْمَعينَ{ [5]

به عزتت سوگند، همۀ آنان را گمراه مى‏كنم

و عده‌اي را استثنا كرد و نسبت به آن‌ها گفت:

}إِلاَّ عِبادَكَ مِنْهُمُ الْمُخْلَصينَ{ [6]

مگر بندگان خالص شده‏ات را.

؛ يعني نسبت به اين عده‏، من اصلاً دسترسى ندارم؛ نه اين كه من دلم نمى‏خواهد آن‌ها را گمراه كنم؛ بلكه نمي‌توانم به آن‌ها دسترسى پيدا كنم. آن‌ها در حال پروازند؛ يعني نسبت به كسانى كه با تو در ارتباط هستند، من نمى‏توانم كارى انجام دهم. پروردگار عالم، آن قدر حريم امن دارد كه هر كسى داخل در اين حريم امن قرار گيرد، شيطان و عوامل شيطانى به او دسترسي ندارند؛ مثلاً «ايمان» حرم أمن پروردگار است، البته، در صورتى كه خود آدم براى راه دادن به شيطان و عوامل شيطانى، اين ديوارهاى حرم أمن را خراب نكند. خداوند متعال چقدر در آيۀ هشتاد و دوي سورة انعام اين مطلب را لطيف بيان مى‏كند:

}الَّذينَ آمَنُوا وَ لَمْ يَلْبِسُوا إيمانَهُمْ بِظُلْمٍ أُولئِكَ لَهُمُ الْأَمْنُ وَ هُمْ مُهْتَدُونَ{

خدا مى‏فرمايد: اگر ايمان مى‏آوريد، ديگر حريم ايمانتان را به تجاوز آلوده نكنيد؛ چون راه براى ورود دشمن باز مى‏شود، و آن وقت، تعادل زندگى‌تان به هم مى‏خورد. وقتى كه تعادل زندگى‌تان به هم خورد، فرياد ناله همة بلند مى‏گردد و خطوط زندگى هم پر از مشكلات مى‏شود. به طور خلاصه، آيه مي‌گويد، يكي از حرم‌هاي امن پروردگار، ايمان است. در روايت است كه يكي ديگر از اين حرم‌هاي امن، ولايت علي بن ابي‌طالب هست:

«يَقُولُ اللَّهُ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى: وَلَايَةُ عَلِيِّ بْنِ أَبِي طَالِبٍ حِصْنِي فَمَنْ دَخَلَ حِصْنِي أَمِنَ نَارِي.» [7]

واقعاً بايد گفت، مالك اشتر، سلمان فارسى و حبيب بن مظاهر و... در اين دژ قرار داشتند و دشمن نمي‌توانست به آنان دستيابي پيدا كند؛ چرا كه با ورود انسان در اين دژ، دشمن هر چه قدرت داشته باشد، نمى‏تواند بر او تسلّط پيدا كند.

مردم مسلمان بايد به اين مسأله توجّه كنند كه به اندازه‏اى كه افراد بشر براى جوابگويى به احتياجات جسمى، در حال فعاليت هستند، بايد به همان مقدار هم براى جان و عقل قيام كنند و به نداى روح جواب مثبت بدهند؛ به فرياد عدل جواب مثبت بدهند. نفس، قواعد عالى اخلاقى مى‏خواهد، و براى پيدا كردن اين قواعد عالى اخلاقى، آگاهى از قرآن و حيات انبيا لازم است. براي همين بايد خطوط روحى انبيا را بخوانيم، و در كتاب جان خود بنويسيم.