امتحانات الهى
امام صادق عليه السلام در اين قسمت روايت به دو موضوع قابل توجه اشاره مىكنند و آن اين كه تمام مردم در اين حيات دنيا بين دو مرحله از جانب خداوند به عنوان ابتلا و آزمايش قرار دارند:
1- در نعمتاند، تا از پى آن شكر حق را آشكار كنند.
2- در شدت و رنجند، تا قدرت مقاومت و صبرشان ظاهر گردد.
انسان در ظرف خلقت و حياتش، از نيروها و استعدادها و قواى مرموزى برخوردار است كه وجود اين نيروها اولًا معلول محبت خدا به انسان و ثانياً براى رشد و تكامل انسان است.
اين نيروها در وجود انسان همانند دانهها و حبههاى نباتى است كه در ظرفى قرار داده و در جايى گذاشتهاند، اگر باغبان به سراغ اين حبهها و دانهها برود و آنها را در زمين مستعد بكارد، آن حبهها و دانهها با تمام قدرت شروع به فعاليت كرده و با عوامل مخالف به مبارزه برخاسته و در اين راه از هيچ كوشش و مقاومت و مجاهدتى كوتاهى نمىكنند تا به ثمر بنشينند و تمام منافع خود را آشكار كرده و رشد و كمال خود را نشان دهند.
اما اگر اين دانهها در سرزمين مستعد قرار نگيرد و اين حبهها كاشته نشود، پس از مدتى مىپوسد و جز آن كه آنها را به عنوان دانهها و حبههاى فاسد كنار بريزند چارهاى نيست.
نيروها و استعدادهاى عالى انسانى حتماً و بدون شك در برخوردهاى انسان به حوادث و آلام و مصائب و شدتها و مجاهدتها و كوششها و زحمتها و نعمتها و نقمتها، شكوفا مىگردد و پس از اين شكوفايى به نتايج بسيار مثبت دنيايى و آخرتى مىرسد.
و چون راهى براى شكوفايى قواى روحى و عقلى و دفاعى و نفسى بشر جز با حوادث و رنجها و به فرموده قرآن ابتلا نيست، خداوند مهربان در قرآن مجيد ابتلا و امتحان را جهت انسان ضرورى و حياتى اعلام فرموده و احدى را از اين فضاى پرقيمت و پرسود استثنا ننموده است.
[أَ حَسِبَ النَّاسُ أَنْ يُتْرَكُوا أَنْ يَقُولُوا آمَنَّا وَ هُمْ لا يُفْتَنُونَ* وَ لَقَدْ فَتَنَّا الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ فَلَيَعْلَمَنَّ اللَّهُ الَّذِينَ صَدَقُوا وَ لَيَعْلَمَنَّ الْكاذِبِينَ] .
آيا مردم گمان كردهاند، همين كه بگويند: ايمان آورديم، رها مىشوند و آنان [به وسيله جان، مال، اولاد و حوادث] مورد آزمايش قرار نمىگيرند؟* در حالى كه يقيناً كسانى را كه پيش از آنان بودند، آزمايش كردهايم [پس اينان هم بىترديد آزمايش مىشوند] و بىترديد خدا كسانى را كه [در ادعاى ايمان] راست گفتهاند مىشناسد و قطعاً دروغگويان را نيز مىشناسد.
English