هزينۀ سترگ ابراهيم عليه السلام براى نماز

یک اخلاق پروردگار این است که لطف، عنایت و بخشش را دریغ نمی‌کند. دیندار هم همینطور است. او وقتی که وصلِ به خدا باشد، چشمۀ جوشان محبت مهربانی مي‌شود و دریغ هم نمی‌کند. ابراهیم عليه السلام که از انبیاي خداوند متعال بود، می‌دانست نماز از با ارزش‌ترین رشته‌های الهی است و یک نمازگزار وقتی که در چهارچوب نمازِ الهی قرار می‌گیرد، آدم فوق‌العاده با منفعتی می‌شود؛ چنان‌كه ما مي‌بينيم خود ابراهیم كه اهل نماز بود و از این سفرۀ با عظمت بهره‌مند بود، چقدر به انسان‌ها و به نسلش محبت داشته که به خاطر نماز می‌آید یک کار عملی را انجام می‌دهد و هم‌چنين به خاطر نماز، یک مناجات با پروردگار می‌کند. ابراهیم که می‌دانست از طریق نماز می‌شود فیوضات پروردگار مهربان عالم را چه در دنیا و چه در آخرت جمع ‌کرد و خود او هم جمع این فیوضات را هم لمس کرده بود، به خاطر محبتش به دیگران، چه غریبه و چه آشنا، و چه بیگانه و چه خودی، واقعاً هزینه کرد تا دیگران هم بتوانند به این منبع خیر اتصال پیدا نمايند.

اما کار عملی او که من فکر نمی‌کنم چنین کاری که ابراهیم عليه السلام برای خاطر نماز کرده، انجامش در توان کسی غیر از اولیاي خاص خدا باشد. حالا شاید ما در خیال خود یک پیامبر دیگری را به جاي ابراهیم عليه السلام فرض كنيم كه با همان موقعیت باشد و او هم بخواهد برای نماز چنين هزینه‌اي را بكند؛ اما اين پيامبر، فرضي و خيالي است، و واقعيت اين است كه كاري كه ابراهيم عليه السلام براي نماز كرد، هزینۀ خیلی سنگیني براي نماز است و انجام آن از طاقت عموم بشر خارج است.

«فراغ» برای اهل محبت، برای اهل مهرورزی و برای انسان‌های رقیق‌القلب، بار بسیار سنگینی است.