جايگاۀ نماز در ايمان ابراهيمي

آثاری که دینداری واقعی از خود نشان می‌دهد، در هیچ حالتی، و در هیچ مکتبی، وقتی که انسان معتقد به آن‌ها باشد، بروز نمی‌يابند. علت آن هم این است که دیندار واقعی از طریق ايمان و باور، وصلِ به پروردگار بوده و نسبت به او تسلیم است. پروردگار مهربانِ عالم، از بندۀ دیندار خود، فقط و فقط خیر مي‌خواهد و از او، راضی به هیچ شری نیست؛ به عبارت دیگر، اخلاق و منش دیندار واقعی، اخلاق خداست. البته، در هر مرحله‌ای، اخلاق پروردگار بی‌نهایت است، ولي اين اخلاق در انسان دیندار، داراي حدود و نهایت است. البته، با همه حدود و نهایتي كه دیندار به اين اخلاق مي‌دهد، اين اخلاق رنگ‌خدايي داشته و ديندار از اين جهت، هم‌اخلاق خدا است.

خدا در آيه بيست و ششم سورۀ مبارکۀ آل‌عمران خود را در زبان مؤمنان راستينش چنين معرفی می‌کند:

}بِيَدِكَ الْخَيْر{

خداوندا! آنچه نزد تو و با تو مي‌باشد، خوبی هست.

؛ چون خدا بدی ندارد.

و در آيۀ هفتاد و نهم سورۀ نساء هم می‌فرماید:

}ما أَصابَكَ مِنْ حَسَنَةٍ فَمِنَ اللَّهِ{

خوبی‌‌هایی که به شما می‌رسد، همه از جانب خدا است.